Οι..."μαύρες" μέρες μας που έγιναν μόδα!

 

 

Πολλά δεν περιμέναμε να δούμε στην Ελλάδα, από αυτά που τα τελευταία χρόνια έχουν καταστεί πραγματικότητα, δεινή και αμετάβλητη.

Κάποτε η κρατικός προϋπολογισμός ήταν μεγάλη είδηση, αφού μισθωτοί και συνταξιούχοι περίμεναν, όπως το Αη Βασίλη τα μικρά παιδιά α Χριστούγεννα.Κι αν ο εκάστοτε υπουργός οικονομικών δεν ανακοίνωνε ικανοποιητική αύξηση των αποδοχών της χρονιάς, γινόταν "επανάσταση"!

Έτσι κάπως, από το "0+0=14%" του Μητσοτάκη, φτάσαμε στα πολλά μείον, των Παπανδρέου, Σαμαρά και Τσίπρα και δεν μιλάει κανείς.Στο μεταξύ μας, μπορεί να μιλάμε , με μπόλικους αναθεματισμούς κατά των κυβερνώντων, αλλά ο καναπές, καναπές μονίμως!

Ό,τι μας σερβίρουν οι Ευρωπαίοι, είναι σαν να λέμε και ευχαριστώ.Είναι το σύνηθες πλέον των Ελλήνων, "πάλι καλά που θα πάρουμε και αυτά που θα πάρουμε".

Μόνο που η νοοοτροπία μας, παρότι ήρθαν τα πάνω-κάτω στη ζωή μας,δεν άλλαξε και πολύ.Έχουμε ακόμα ρίζες μάλλον από την εποχή Σημίτη, τότε που το πλαστικό χρήμα μπήκε για τα καλά στη ζωή μας,μαζί με τα εορτοδιακοποδάνεια,- εργαζόμενων και ανέργων- που τώρα πληρώνουμε διπλά και τρίδιπλα, κινδυνεύοντας να χάσουμε ακόμα και τα σπίτια μας.

Απ' όσα μας έμειναν στην τσέπη όμως, το μάρκετινγκ έχει βαλθεί να βρει χίλιους δυο τρόπους, να βάλει χέρι και να τα πάρει κι αυτά.

Έτσι, από τα πανάκριβα κινητά-αφού μας μάθανε να μην μπορούμε ούτε χωρίς αυτά - φτάσαμε στη "μαύρη  Παρασκευή" και ποιος ξέρει αύριο σε τι άλλο.

Αναφισβήτητα ο καθένας, αυτά που έχει, λίγα ή πολλά, δικαίωμά του να τα "σκορπά" όπου κι όπως θέλει, αλλά μερικά ακούσματα από την "μαύρη  αγορά" δείχνουν μια νέα περίεργη πραγματικότητα.

Το να έχεις απλήρωτα, νοίκι,ρεύμα,ΕΝΦΙΑ,φορολογία,νερό και δημοτκά τέλη, αλλά να τρέχεις στην ουρά για μια τσάντα, ένα άρωμα ή ένα ηλεκρτονικό αξεσουάρ, ειλικρινά δεν ξέρω σε τι κοινωνία οδηγεί.

Πολλοί λένε..."αυτά που έχω δεν τα δίνω σε αυτούς που μου έκαναν μαύρη τη ζωή" κι άλλοι πάλι ότι..."όποτε έχω  θα πληρώσω".

Με τούτα και με τ'άλλα και με την όποια κατάληξη έχει όλο αυτό το ρεύμα  της μοντερνιάς και αμερικανιάς (!), πολύ φοβάμαι  πως εν μέσω  παρατεταμένης κρίσης, διαμορφώνεται μια άλλη κοινωνία, που δεν έχει αλλά νομίζει ότι ακόμα έχει!

Ε ναι λοιπόν. Δεν ζούμε στη Ρώμη, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαστε Έλληνες κακομοίρηδες - αλλά όλα αυτά τα εργαλεία δεν διαμορφώνουν πάντα συνετούς καταναλωτές συμβαδίζοντες με την μνημονιακή πραγματικότητα.

Καλώς επιμένουμε σαν πολίτες να ζητάμε συνετή φορολογική και οικονομική πολιτική  από αυτούς που είναι κάθε φορά πάνω, αλλά εμείς αλήθεια τι ακριβώς νομίζουμε  ότι κάνουμε...συνετά;

Ενίοτε (κι όχι πάντα) οι μόδες είναι επικίνδυνες, ιδιαιτέρως σε επικίνδυνες εποχές!