Απόψεις

 

 

«Από εκεί και πέρα, αν εξετάσουμε τη σημερινή κατάσταση, κατάσταση αποσύνθεσης και όχι κρίσης, κατάσταση αποσάθρωσης των δυτικών κοινωνιών, διαπιστώνουμε μια αντινομία πρώτου μεγέθους: Το απαιτούμενο είναι κολοσσιαίο, πάει πολύ μακριά –και οι άνθρωποι, τέτοιοι που είναι και τέτοιοι που αναπαράγονται συνεχώς από τις δυτικές κοινωνίες μα και από τις άλλες, βρίσκονται σε κολοσσιαία απόσταση από αυτό. Τι είναι το απαιτούμενο;

Με δεδομένη την οικολογική κρίση, την ακραία ανισότητα της κατανομής των πόρων μεταξύ πλουσίων και φτωχών χωρών, την απόλυτη σχεδόν αδυναμία να συνεχίσει το σύστημα τη σημερινή του πορεία, το απαιτούμενο είναι μια νέα φαντασιακή δημιουργία που η σημασία της δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα ανάλογο στο παρελθόν, μια δημιουργία που θα έβαζε στο κέντρο της ζωής του ανθρώπου σημασίες άλλες από την αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης, που θα έθετε στόχους ζωής διαφορετικούς, για τους οποίους οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πουν πως αξίζουν τον κόπο. Αυτό θα απαιτούσε φυσικά μια αποδιοργάνωση των κοινωνικών θεσμών, των σχέσεων εργασίας, των οικονομικών, πολιτικών, πολιτιστικών σχέσεων.

Αυτός όμως ο προσανατολισμός απέχει απίστευτα από τα όσα σκέφτονται, και ίσως από τα όσα ποθούν οι άνθρωποι σήμερα. Αυτή είναι η κολοσσιαία δυσκολία που πρέπει ν’αντιμετωπίσουμε. Θα έπρεπε να θέλουμε μια κοινωνία στην οποία οι οικονομικές αξίες θα έχουν πάψει να κατέχουν κεντρική (ή μοναδική) θέση, όπου η οικονομία θα έχει ξαναμπεί στη θέση της, δηλαδή θα έχει γίνει ένα απλό μέσο του ανθρώπινου βίου και όχι ύστατος σκοπός, στην οποία επομένως θα έχουμε παραιτηθεί από την τρελή κούρσα προς μια συνεχώς αυξανόμενη κατανάλωση. Αυτό δεν είναι απλώς αναγκαίο για να αποφύγουμε την τελεσίδικη καταστροφή του γήινου περιβάλλοντος. Είναι αναγκαίο κυρίως για να βγούμε από τη ψυχική και ηθική εξαθλίωση των σύγχρονων ανθρώπων.

Θα έπρεπε λοιπόν από εδώ και πέρα οι άνθρωποι (μιλάω τώρα για τις πλούσιες χώρες) να δεχτούν ένα αξιοπρεπές αλλά λιτό βιοτικό επίπεδο και να παραιτηθούν από την ιδέα ότι ο κεντρικός σκοπός της ζωής τους είναι να αυξάνεται η κατανάλωση τους κατά 2 με 3% το χρόνο. Για να το δεχθούν αυτό, θα έπρεπε κάτι άλλο να δίνει νόημα στη ζωή τους. Ξέρουμε, ξέρω ποιο είναι αυτό το κάτι άλλο – τι ωφελεί όμως, από τη στιγμή που η μεγάλη πλειονότητα του κόσμου δεν το δέχεται και δεν κάνει αυτό που πρέπει ώστε να γίνει πραγματικότητα; Αυτό το άλλο είναι η ανάπτυξη των ανθρώπων, αντί για την ανάπτυξη των σκουπιδοπροιόντων. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε μιαν άλλη οργάνωση της εργασίας, η οποία θα έπρεπε να πάψει να είναι αγγαρεία και να γίνει πεδίο προβολής των ικανοτήτων του ανθρώπου. Άλλο πολιτικό σύστημα, μιαν αληθινή δημοκρατία που θα συνεπαγόταν τη συμμετοχή όλων στη λήψη των αποφάσεων. Μιαν άλλη οργάνωση της παιδείας, ώστε να διαπλάθονται πολίτες ικανοί να ασκούν και να άρχονται, σύμφωνα με τη θαυμάσια έκφραση του Αριστοτέλη- και ούτω καθ’ εξής.

Εννοείται ότι όλα αυτά θέτουν θεμελιώδη προβλήματα: για παράδειγμα, με ποιον τρόπο θα μπορούσε να λειτουργήσει μια αληθινή, μια άμεση δημοκρατία, όχι πια με 30.000 πολίτες, όπως στην Αθήνα της κλασσικής εποχής, μα με 40 εκατομμύρια πολίτες, όπως στη Γαλλία, ή ακόμα και με πολλά δισεκατομμύρια άτομα στην κλίμακα του πλανήτη; Προβλήματα κολοσσιαίας δυσκολίας, που όμως κατά τη γνώμη μου μπορούν να λυθούν –με την προϋπόθεση ότι η πλειονότητα των ανθρώπων και των ικανοτήτων τους θα κινητοποιηθεί για τη δημιουργία λύσεων, αντί να προβληματίζεται για το πότε θα μπορέσει να αποκτήσει τρισδιάστατη τηλεόραση.

Αυτά είναι τα καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας – και η τραγωδία της εποχής μας είναι ότι η δυική ανθρωπότητα κάθε άλλο παρά νοιάζεται για αυτά. Πόσον καιρό ακόμα η ανθρωπότητα θα κατατρύχεται από τις ματαιότητες και τις ψευδαισθήσεις που ονομάζουμε εμπορεύματα; Μια καταστροφή οποιουδήποτε είδους – οικολογική, για παράδειγμα – θα προκαλέσει άραγε μια βίαιη αφύπνιση, ή μήπως την εμφάνιση αυταρχικών ή ολοκληρωτικών καθεστώτων; Κανείς δε μπορεί να απαντήσει σε τέτοιου είδους ερωτήματα. Εκείνο που μπορούμε να πούμε, είναι ότι όλοι όσοι έχουν συνείδηση του φοβερά σοβαρού χαρακτήρα των ζητημάτων πρέπει να προσπαθήσουν να μιλήσουν, να ασκήσουν κριτική σε αυτή την ξέφρενη πορεία προς την άβυσσο, να ξυπνήσουν την συνείδηση των συμπολιτών τους.»

Τα παραπάνω δεν είναι δικές μου σκέψεις και φυσικά πρέπει να σας πω ότι είμαι σίγουρη ότι όταν διαβάσατε το συγκεκριμένο κείμενο σκεφτήκατε ότι το έγραψε κάποιος σήμερα για να αποτυπώσει τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που βιώνουμε.

Όχι, το κείμενο αυτό ανήκει στον Κορνήλιο Καστοριάδη και αποτελεί απόσπασμα απο το βιβλίο του "Η άνοδος της ασημαντότητας", το οποίο εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1955.

Ναι, τόσα χρόνια πριν και οι ίδιες κρίσεις απασχολούσαν την κοινωνία και φυσικά τα ίδια ερωτήματα, πως και γιατί φτάσαμε ως εδώ τι κάναμε λάθος

Και απο την άλλη μεριά βέβαια οι διανοούμενοι οι οποίοι προσπαθούσαν  απο την δική τους πιο ψύχραιμη και ενδεχομένως πιο "φιλοσοφημένη" πλευρά να δώσουν τις απαντήσεις.

Τα παραπάνω με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη. Τι έφταιξε όμως και οι κοινωνίες επαναλάμβαναν  τα ίδια λάθη και γι αυτό βιώνουμε σήμερα εκτός από την οικονομική κρίση , και την κοινωνική αλλά και την σπουδαιότερη όλων των κρίσεων, αυτή των αξιών .

Σε αυτό δεν έχω σαφή απάντηση. Θεωρώ όμως, ότι η μεγαλύτερη παγίδα ήταν το κυνήγι του πλούτου, του φαίνεσθε, της ανθρώπινης αξίας που μετριόταν με την «τσέπη», χωρίς κανείς να εξετάζει από που προέρχεται η «τσέπη». Και φυσικά όταν το φάντασμα της κρίσης επέστρεψε, δυναμικά,  ήρθε και η κατάθλιψη να στοιχειώσει τον λαό του ήλιου και της χαράς.  Το ψυχολογικό βάρος δεν έγινε ασήκωτο μόνο λόγω των οικονομικών συνθηκών έγινε ασήκωτο, γιατί πολλοί συνειδητοποίησαν την «φούσκα» στην οποία ζούσαν , την οικονομική πραγματικότητα που βίωναν.  Η προσγείωση ήταν απότομη.  Και αν με ρωτάτε τι καταλάβαμε απο την κρίση μέχρι σήμερα η απάντηση μου είναι σαφής…

Καταλάβαμε ότι μας ζηλεύουν οι ξένοι, οι πολιτικοί μας ήταν κλέφτες, ότι μας λείπει το χρήμα και η καλοπέραση… Κανείς δεν κατάλαβε τα πραγματικά αίτια. Κανείς δεν χρέωσε τίποτα και για τίποτα τον εαυτό του. Και γι αυτό κάποια στιγμή αυτή η οικονομική κρίση θα ξαναγεννηθεί… Γιατί πιστεύω ότι οι κρίσεις γεννιούνται όταν οι ανθρώπινες αξίες  χάνονται.

 

«…μια δημιουργία που θα έβαζε στο κέντρο της ζωής του ανθρώπου σημασίες άλλες από την αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης, που θα έθετε στόχους ζωής διαφορετικούς, για τους οποίους οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πουν πως αξίζουν τον κόπο. Αυτό θα απαιτούσε φυσικά μια αποδιοργάνωση των κοινωνικών θεσμών, των σχέσεων εργασίας, των οικονομικών, πολιτικών, πολιτιστικών σχέσεων», γράφει ο Κορνήλιος Καστοριάδης.

Τώρα λοιπόν ίσως είναι η μεγάλη ευκαιρία για ουσιαστικές αλλαγές. Τώρα ίσως είναι ευκαιρία να μάθουμε όλοι από τα λάθη μας . Αν αυτό συμβεί ίσως να καταφέρουμε να αλλάξουμε την κοινωνία στην ουσία της και όχι στην επιφάνεια.

 

 

 

 

 

 

 

Σε μία πόλη μερικών χιλιάδων κατοίκων,όπως η Πάτρα, σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να συζητά κανείς επί τόσα χρόνια, το πώς θα λύσει το μεγάλο της κυκλοφοριακό πρόβλημα.

Όχι ότι τα προβλήματα δεν πρέπει να ξεψαχνίζονται, να βασανίζονται ως προς τις λύσεις τους, αλλά μία ανακύκλωση των ίδιων επιχειρημάτων ή και διλημμάτων, δεν βοηθούν ώστε οι λύσεις αυτές να δίδονται, να εφαρμόζονται και να δοκιμάζονται, στο χρόνο που πρέπει, πριν το πρόβλημα πάρει άλλες διαστάσεις.

Για μελέτες, όλοι έχουν ακούσει κάτι, από πολλές δημοτικές αρχές που πέρασαν από το μέγαρο της Μαιζώνος και τις άφησαν κάπου... να εκπονούνται.

Σήμερα, χρόνια πολλά από τότε που διαπιστώθηκε ότι το ιστορικό κέντρο δεν αντέχει την υπερχρήση αυτοκινήτων, τη ραγδαία αύξηση του αριθμού αυτών ανά οικογένεια, αλλά και την επιπρόσθετη επιβάρυνση από γειτονικούς δήμους ή και ξένους επισκέπτες, ίσως είναι η ώρα των μεγάλων αποφάσεων, για το τώρα, το αύριο, για μια καλύτερη και πιο άνετη πόλη.

Όμως, όλη αυτή την περίοδο που κάποιοι αιρετοί πιθανά κωλυσιεργούσαν ή βολεύονταν πίσω από τεχνικές και γραφειοκρατικές χρονοβόρες διαδικασίες και οι εκλογικές αναμετρήσεις διαδέχονταν η μια την άλλη, δίχως την «καυτή πατάτα» στην ατζέντα τους, σίγουρα κάποιοι έτριβαν τα χέρια τους για να μην διαταραχθεί, η γειτονιά τους ή το κατάστημά τους και η καθημερινή τους συνήθεια όπως αυτοί τη θέλουν.

Και η εικόνα της πόλης; Η ταλαιπωρία επαγγελματιών, πολιτών με παιδιά, οι δουλειές που πρέπει να διεκπεραιωθούν σε στενούς χρόνους;

Η εικόνα της πόλης που επιλέγει ο κάθε επισκέπτης να αφήσει τα ωραία του τα λεφτά, για λίγες μέρες καλοπέρασης, ξεκούρασης και αναψυχής;

Τι αλήθεια θέλουν, όσοι (λίγοι ή πολλοί) κρατούν ψηλά τη σημαία του «όχι», σε μονοδρομήσεις, πεζοδρομήσεις, κυκλοφοριακές αλλαγές, διανοίξεις, πράσινο, χώρους ποδηλάτων, ΑμεΑ, ασφαλές και γρήγορο ελεγχόμενο παρκάρισμα, στο κέντρο;

Πιθανά την κλασική επιθυμία:

Να παρκάρω ένα ή περισσότερα αυτοκίνητά μου μπροστά από το σπίτι μου, το ίδιο και στο μαγαζί μου, το γραφείο, την εργασία μου ή την υπηρεσία που πρέπει να πάω και... άσε τους άλλους να παιδεύονται.

Με νοοτροπίες δεκαετιών και συνυπολογίσιμα πολιτικά κόστη, το ερώτημα... «βρε τίποτα δεν αλλάζει σ' αυτή την πόλη», βρίσκει αυτομάτως απάντηση.

Τι; Οι επιστήμονες άλλα λένε;

Ε, όχι και να κάνουν αυτοί κουμάντο στη ζωή μας!!!

 

 

Κρίση , η πλέον δημοφιλέστερη λέξη των τελευταίων οκτώ  ετών.

Οικονομική κρίση.

Η φράση που στάθηκε ικανή να "χαστουκίσει" κάθε Έλληνα ξεχωριστά και να καταφέρει έως ένα επίπεδο να τον ξυπνήσει από τον "λήθαργο' του άσκοπου καταναλωτισμού και από την νοοτροπία "αφού ο γείτονας, γιατί όχι και εγώ;"

Και λέω εν μέρει φυσικά γιατί όταν ένας καλά υπνωτισμένος λαός ξυπνά απότομα απο την επίπλαστη ευημερία και τον νεοπλουτισμό , είναι καταδικασμένος να ζήσει και άλλες κρίσεις.

Κρίσεις οικογενειακές, κοινωνικές, ταξικές,  ψυχολογικές ....γενικά κρίσεις....

Το μεγάλο ζήτημα όμως είναι πως απο την διαχείριση αυτών των κρίσεων προκύπτουν συμπεράσματα σχετικά με την παιδεία του λαού.

Και δυστυχώς εδώ αποδείξαμε ότι η παιδεία μας έχει πάει περίπατο. Ξαφνικά, η κοινωνία έγινε ανθρωποφάγα... Οι άνθρωποι άρχισαν από ένα σημείο και μετά

να ασχολούνται με το πόσο πεινά ο δίπλα για να παρηγορήσουν για την δική τους πείνα και όχι για να του πάνε ένα πιάτο φαγητό.

Στον εργασιακό χώρο πέφτουν κορμιά , πέρα απο ηθική και αξίες, για ένα μεροκάματο που αν μας το πρότειναν πριν απο κάποια χρόνια θα γελούσαμε μέχρι δακρύων, στις οικογένειες γονείς πελαγωμένοι οι οποίοι

παλεύουν να εξηγήσουν στα παιδιά τους ότι πλέον δεν μπορούν να προσφέρουν, η ανεργία "καλπάζει" και κάπου εκεί όλοι πρέπει να αντιμετωπίσουν το

κοινωνικό στάτους

που μας αποχαιρέτησε τόσο ξαφνικά...Πρέπει να χαιρετήσουν κάθε καλοπέραση, κάθε επώνυμο ρούχο που όποιος το φορούσε ταυτόχρονα αποκτούσε αξία η προσωπικότητα του,

τις διακοπές, τα μπουζούκια... Την θέση τους πήρε ο ΕΝΦΙΑ, η εφορία, τα έξοδα , οι αυξήσεις ή με μία λέξη η ...επιβίωση.

Κάποιοι σίγουρα θα λένε ότι όλα τα παραπάνω είναι απλά το αίσθημα της επιβίωσης. Διαφωνώ. Όλοι θέλουν να επιβιώσουν, αλλά ο τρόπος που επιλέγεις να το κάνεις είναι το σπουδαιότερο όλων. Πέρα από την οικονομική κρίση το σημαντικότερο που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια είναι η κρίση εν τέλει των ηθών και των αξιών.

Οι μάσκες έπεσαν , να και ένα ακόμα καλό της κρίσης... Όλοι αποκάλυψαν βίαια το πραγματικό τους πρόσωπο.... Το ήθος , τις αξίες.... Είναι αυτό που ο λαός πολύ απλά και εύστοχα λέει στα δύσκολα φαίνονται όλοι και όλα....

Γίναμε ο λαός του καναπέ, που αρκετοί προσπαθούν να περισώσουν κάτι από την λάμψη του παρελθόντος λάμψη που χάθηκε και η εξαφάνιση της στάθηκε ικανή να προκαλέσει ακόμα και κατάθλιψη , κρίσεις πανικού....

Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι, και είναι πολλοί, οι οποίοι έχουν συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συμβαίνει και γνωρίζουν ότι η μεγάλη νίκη απέναντι σε αυτή την κρίση , με το ντόμινο των συνεπειών είναι να βγουν με το κεφάλι ψηλά, με ένα μάθημα απο το πάθημα, με την ίδια ανθρωπιά που μπήκαν σε αυτή την "κατάρα" της κρίσης ....

Και με αυτό εννοώ ότι είναι ένα ιδιαίτερα πολυσύνθετο ζήτημα, εξαιρετικό πιθανότατα για τους Ρητορικούς Αγώνες ή για μια παρέα που θέλει να (απ)ασχοληθεί με την επιχειρηματολογία της κάθε πλευράς σε έναν καφέ… ένα τραπέζι… στο αυτοκίνητο σε ένα μακρύ ταξίδι… χωρίς να καταλήξει απαραίτητα κάπου συγκεκριμένα.

Κι αυτό γιατί όλοι (μα όλοι) έχουν τα δίκια τους.


Δεν έχουν δίκιο οι κάποιοι κάτοικοι ή ο Δήμος Πατρέων που λέει ότι θα κόψει την πόλη στα δύο; Ακόμα και αν υπερβάλλουν με τα «τείχη» και τις υψηλές ταχύτητες, από τη στιγμή που και η σημερινή γραμμή σε πολλά σημεία κόβει γειτονιές στα δύο, μια κάποια ενόχληση σίγουρα θα προκύψει.


Δεν έχει δίκιο ο ΟΣΕ όταν λέει ότι δεν υπάρχουν λεφτά για άλλες λύσεις πλην της επίγειας γραμμής, με βυθίσεις και υπερυψώσεις;

Φυσικά και έχει. Λεφτά δυστυχώς δεν! Αλλιώς δε θα (ξε)πωλούνταν κομμάτι κομμάτι. Αν λοιπόν «πρέπει» το τρένο να φτάσει στο Νέο Λιμάνι (μια ακόμα μεγάλη συζήτηση) μόνο έτσι μπορεί, πάνω στην υπάρχουσα γραμμή, με μικρές και οικονομικότατες παρεμβάσεις. Είδατε εσείς στις κοιλαδογέφυρες της Περιμετρικής να υπάρχει χώρος για τρένο ή να χωράει στα τούνελ;


Δεν έχουν δίκιο εκείνοι που λένε ότι το σύγχρονο τρένο που σήμερα φτάνει μέχρι Κιάτο θα πρέπει οπωσδήποτε να φτάσει μέχρι το κέντρο της Πάτρας;

Φυσικά και έχουν. Καταρχάς έτσι η Πάτρα αποκτά ουσιαστικά αμέσως ΚΑΙ αεροδρόμιο, καθώς θα ξέρεις τι ώρα ακριβώς και χωρίς καμία δυσκολία θα είσαι από την Αγυιά στο “El. Venizelos” κυριολεκτικά με τα ροδάκια της βαλίτσας σου!

Το Αίγιο θα γίνει ένα βολικό προάστιο της Πάτρας, (όπως και η Κάτω Αχαΐα αν επεκταθεί δυτικά) και όλη η ενδιάμεση περιοχή θα θέλει ελάχιστο χρόνο και κόστος για να μετακινηθεί, αρκεί να υπάρχουν στάσεις, όπως π.χ. στα Μέγαρα και τους Αγίους Θεοδώρους.

Συνοψίζοντας. Ο καθένας δίνει βαρύτητα στο επιχείρημα και την οπτική γωνία που του αρέσει. Επίσης ο καθένας είναι όσο ρεαλιστής θέλει (ή του επιβάλλει η λογική του) και μπορεί να ζητάει ή να προτείνει ό,τι θέλει για το κοινό καλό ή άλλους σκοπούς.


Και εκ του αποτελέσματος, από το τί λέει και τί κάνει, τελικά κρίνεται.

 

 

 

Η έλευση του 2017, ενείχε τη φυσιολογική ευχή για καλύτερη χρονιά, πέρα από κάθε ταύτιση  με κόμματα, πολιτικές και μικροπολιτικές διαθέσεις.

Δεν πέρασαν, παρά μονάχα ελάχιστες μέρες για να διαφανούν, σε κάθε τομέα, προβληματικές καταστάσεις και δυσοίωνες επόμενες μέρες.

Οι κυβερνώντες, θεωρούν ότι το 2017 θα είναι  χρονιά ανάκαμψης και ανάπτυξης, με τα δεδομένα  της χώρας ν'αλλάζουν προς το θετικότερο, αλλά τι ακριβώς εννοούν, κανείς δεν ξέρει.

Τι πάει καλά όμως, με μια απλή και νηφάλια ανάγνωση των τωρινών καταστάσεων;

- Στην οικονομία, οι νέοι έμμεσοι φόροι "βροχή", στην παπατημένη  όλων των κυβερνήσεων, με τους παλιούς να παρατείνονται αφαιμάζοντας κοσμάκη, για πρωτογενή πλεονάσματα  στο βρόντο.

-Στις σχέσεις με τους δανειστές-που μας κρατούν ζωντανούς οικονομικά  - ο κίνδυνος να στερέψουν  τα δημόσια ταμεία και να ζήσουμε μέρες του '15,είναι ορατός.

-Στην υγεία, κόσμος που θα' πρεπε να ζήσει πεθαίνει, σε ένα νοσηρό και υποχρηματοδοτούμενο  σύστημα που μας ρεζιλεύει  παγκόσμια και μας κάνει να τρέμουμε ως πιθανοί ασθενείς.

-Στην παιδεία, όλα αλλάζουν , στην κοινή πρακτική των υπουργών του χώρου να αφήσουν  πίσω τους μια κάποια δήθεν μεταρρύθμιση.Ολοήμερα μισακά, πανελλήνιες με νέα χρονικά δεδομένα  και τριτοθάθμια εκπαίδευση υποβαθμισμένη με χαμηλή απόδοση στην αγορά εργασίας.

-Στην απασχόληση, οι άνεργοι σκαρφαλώνουν σε πάνω από 1 εκατομμύριο το μήνα  και γονείς με παππούδες έχουν αναλάβει το ρόλο...του εργοδότη.

-Στην επιχειρηματικότητα, εισφορές, φορολογία και καταναλωτική αδυναμία, οδηγούν σε λουκέτα και μαρασμό.

-Στις τράπεζες, το κούρεμα καταθέσων μπορεί να μην ήρθε ακόμα, αλλά η πενιχρή ρευστότητα  πνίγει επαγγελματίες και τα κόκκινα  δάνεια παρεμένουν μόνιμη θηλιά στους αγνούς και όχι υπερβολικούς δανειολήπτες.

-Στην ασφάλεια,η αστυνομία υποτιμάται και πασχίζει μόνη της, αλλά τα Εξάρχεια έχουν μόνιμους "ένοικους" τους  γνωστούς-αγνώστους "μπαχαλάκηδες".

-Στην διαφθορά, τα φάρμακα κάνουν "δρομολόγια" εκατομμυρίων, στα καύσιμα το οικονομικό παιχνίδι συνεχίζεται και οι φαταούλες, τρώνε παντού καλά, όπως πάντα.

Τελικά, στη μακρά  λίστα της καθημερινότητας, πού ακριβώς είναι η ελπίδα;         Νομίζουν ότι κοροϊδεύουν τους πολίτες...και έτσι είναι.

Οι πολίτες θα το καταλάβουν ποτέ κι αν ναι πότε και πώς θα αντιδράσουν;

 

 

Πολλά δεν περιμέναμε να δούμε στην Ελλάδα, από αυτά που τα τελευταία χρόνια έχουν καταστεί πραγματικότητα, δεινή και αμετάβλητη.

Κάποτε η κρατικός προϋπολογισμός ήταν μεγάλη είδηση, αφού μισθωτοί και συνταξιούχοι περίμεναν, όπως το Αη Βασίλη τα μικρά παιδιά α Χριστούγεννα.Κι αν ο εκάστοτε υπουργός οικονομικών δεν ανακοίνωνε ικανοποιητική αύξηση των αποδοχών της χρονιάς, γινόταν "επανάσταση"!

Έτσι κάπως, από το "0+0=14%" του Μητσοτάκη, φτάσαμε στα πολλά μείον, των Παπανδρέου, Σαμαρά και Τσίπρα και δεν μιλάει κανείς.Στο μεταξύ μας, μπορεί να μιλάμε , με μπόλικους αναθεματισμούς κατά των κυβερνώντων, αλλά ο καναπές, καναπές μονίμως!

Ό,τι μας σερβίρουν οι Ευρωπαίοι, είναι σαν να λέμε και ευχαριστώ.Είναι το σύνηθες πλέον των Ελλήνων, "πάλι καλά που θα πάρουμε και αυτά που θα πάρουμε".

Μόνο που η νοοοτροπία μας, παρότι ήρθαν τα πάνω-κάτω στη ζωή μας,δεν άλλαξε και πολύ.Έχουμε ακόμα ρίζες μάλλον από την εποχή Σημίτη, τότε που το πλαστικό χρήμα μπήκε για τα καλά στη ζωή μας,μαζί με τα εορτοδιακοποδάνεια,- εργαζόμενων και ανέργων- που τώρα πληρώνουμε διπλά και τρίδιπλα, κινδυνεύοντας να χάσουμε ακόμα και τα σπίτια μας.

Απ' όσα μας έμειναν στην τσέπη όμως, το μάρκετινγκ έχει βαλθεί να βρει χίλιους δυο τρόπους, να βάλει χέρι και να τα πάρει κι αυτά.

Έτσι, από τα πανάκριβα κινητά-αφού μας μάθανε να μην μπορούμε ούτε χωρίς αυτά - φτάσαμε στη "μαύρη  Παρασκευή" και ποιος ξέρει αύριο σε τι άλλο.

Αναφισβήτητα ο καθένας, αυτά που έχει, λίγα ή πολλά, δικαίωμά του να τα "σκορπά" όπου κι όπως θέλει, αλλά μερικά ακούσματα από την "μαύρη  αγορά" δείχνουν μια νέα περίεργη πραγματικότητα.

Το να έχεις απλήρωτα, νοίκι,ρεύμα,ΕΝΦΙΑ,φορολογία,νερό και δημοτκά τέλη, αλλά να τρέχεις στην ουρά για μια τσάντα, ένα άρωμα ή ένα ηλεκρτονικό αξεσουάρ, ειλικρινά δεν ξέρω σε τι κοινωνία οδηγεί.

Πολλοί λένε..."αυτά που έχω δεν τα δίνω σε αυτούς που μου έκαναν μαύρη τη ζωή" κι άλλοι πάλι ότι..."όποτε έχω  θα πληρώσω".

Με τούτα και με τ'άλλα και με την όποια κατάληξη έχει όλο αυτό το ρεύμα  της μοντερνιάς και αμερικανιάς (!), πολύ φοβάμαι  πως εν μέσω  παρατεταμένης κρίσης, διαμορφώνεται μια άλλη κοινωνία, που δεν έχει αλλά νομίζει ότι ακόμα έχει!

Ε ναι λοιπόν. Δεν ζούμε στη Ρώμη, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαστε Έλληνες κακομοίρηδες - αλλά όλα αυτά τα εργαλεία δεν διαμορφώνουν πάντα συνετούς καταναλωτές συμβαδίζοντες με την μνημονιακή πραγματικότητα.

Καλώς επιμένουμε σαν πολίτες να ζητάμε συνετή φορολογική και οικονομική πολιτική  από αυτούς που είναι κάθε φορά πάνω, αλλά εμείς αλήθεια τι ακριβώς νομίζουμε  ότι κάνουμε...συνετά;

Ενίοτε (κι όχι πάντα) οι μόδες είναι επικίνδυνες, ιδιαιτέρως σε επικίνδυνες εποχές!

 

 

Τώρα λοιπόν που έρχονται τα Χριστούγεννα η ζωή μας μάλλον θα αποκτήσει λίγη λάμψη και λίγη χρυσόσκονη...

Εκεί ανάμεσα σε κουτιά με δώρα, σε καταστήματα με ευφάνταστες βιτρίνες, σε δρόμους γεμάτους από πρόσωπα,

μέσα σε σπίτια που θα μοσχοβολούν από φαγητά και γλυκά κάπου εκεί λοιπόν ανάμεσα σε όλα αυτά θα κρύψουμε περίτεχνα , ίσως σε κουτί

με κόκκινη βελούδινη κορδέλα, τον άλλον μας εαυτό...

Εκείνο τον εαυτό που καθημερινά κουβαλάμε ... Εκείνο τον εαυτό που ίσως, λόγω των συνθηκών, οι οποίες αποτελούν και καλή δικαιολογία , είναι μίζερος και δεν έχει χρυσόσκονη και λάμψη...

Θα πιστέψουμε πως είμαστε κάτι άλλο. Λιγότερο μίζερο και περισσότερο ευτυχισμένο.

Και όλα αυτά  τα γράφω γιατί για όσους έχουν υγεία, σπίτι, φαγητό και ανθρώπους να τους αγαπούν θα έπρεπε κάθε μέρα να είναι  γιορτή.

Εκεί μέσα στο σπιτικό τους και μέσα στα μάτια των ανθρώπων θα έπρεπε να βλέπουν χρυσόσκονη...

Δεν συμβαίνει όμως, οι δυσκολίες αντί να ενώνουν στις ημέρες μας , απομονώνουν ... Οι άνθρωποι γίνονται ολοένα και πιο μοναχικοί,

κλεισμένοι στο μεγάλο τους "εγώ", εκείνο το γκρίζο φρούριο του "εγώ" που κρατά απ έξω τα πάντα και πάνω από όλα την αγάπη...

Τώρα λοιπόν που έρχονται τα Χριστούγεννα θα βρούμε όλοι έναν λόγω να χαρούμε ...και αναρωτιέμαι γιατί εαυτό δεν συμβαίνει χωρίς λαμπάκια,

Άγιους Βασίληδες, ψώνια, και χριστουγεννιάτικα δέντρα;

Νομίζω ότι η απάντηση είναι τόσο απλή αλλά ταυτόχρονα τόσο περίπλοκη. Ο άνθρωπος είναι ον αχάριστο.

Και ίσως, να πουν κάποιοι ότι  λόγω αυτής της αχαριστίας κατάφερε στο πέρασμα των αιώνων να κάνει πολλά βήματα μπροστά...

πόσες φορές όμως η αχαριστία και η απληστία του προκάλεσε πολλά και σοβαρά προβλήματα ;

Πολλές θα σας πω, και νομίζω συμφωνείτε... Γι αυτό να αγαπάτε ότι έχετε ακόμα κι αν είναι τραχύ και δύσκολο... Είναι δικό σας , είστε εσείς ... άρα αξίζει αγάπη  !!!

Τώρα λοιπόν που έρχονται τα Χριστούγεννα… ναι να χαρείτε, ναι να γεμίσετε όσο γίνεται την ζωή σας με χρυσόσκονη, αλλά μην σταματήσουν όλα αυτά την επόμενη ημέρα ... Βρείτε λόγους να είστε ευτυχισμένοι...Αν δεν έχετε να ψωνίσετε ότι θέλετε μην στενοχωρηθείτε ... Κοιτάξτε τα πρόσωπα που συνθέτουν το γιορτινό σας τραπέζι και σκεφτείτε ότι αν κάποιος έλειπε δεν θα μπορούσατε με κανένα χρηματικό ποσό

να τον φέρετε κοντά σας  Ο Χριστός και η ελπίδα γεννάται για όλους ...

Και τώρα που έρχονται τα Χριστούγεννα ανοίξτε τα παράθυρα της ψυχής σας !!! Πείτε σ αγαπώ, συγνώμη, ευχαριστώ , είμαι εδώ ...

Κάντε μια αρχή για να μάθετε πάλι να μιλάτε και να εκφράζετε τα συναισθήματα σας ... πόση χρυσόσκονη κρύβει ένα σ αγαπώ και μια ζεστή αγκαλιά ;

Πολλή ..πάρα πολλή ... Και θυμηθείτε όσους υποφέρουν, προσφέρετε ότι μπορείτε στον συνάνθρωπο, μια κουβέρτα, τρόφιμα , ένα ζεστό πουλοβερ ,και εκεί στο χαμόγελο του ανθρώπου που θα πάρει το δώρο σας που το έχει ανάγκη θα δείτε όλη τη λάμψη των Χριστουγέννων!!!

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν .... με υγεία και πολλά λαμπάκια στις ψυχές σας, τόσο που θα την φωτίσουν για πολλά χρόνια !!!

 

Ο θάνατος του αχαιού πολιτικού Κωστή Στεφανόπουλου, στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία κατά την οποία η χώρα και οι πολιτικοί της ψάχνουν το βηματισμό τους για την έξοδο της Ελλάδας από την πολυετή κρίση, μόνο συμπεράσματα για το τι λαός είμαστε μας προσφέρει.Δίνει απάντηση στο πάγιο ερώτημα...τι φταίει και η πατρίδα μας, δεν κάνει βήματα μπροστά και δεν βρίσκει τον ορθό δρόμο που θα την οδηγήσει στην αλλαγή νοοτροπίας αλλά και διαδρομής προς ένα αλλιώτικο αύριο.Ο αγαπητός σε όλους τους Έλληνες Πρόεδρος της Δημοκρατίας, από τότε που άρχισε να πολιτεύεται, είχε καταλάβει πως ο λαός τον οποίο ήθελε να υπηρετήσει, δεν ήταν μία εύκολη υπόθεση, αλλά ενθουσιώδης μπροστά του και λίγος αριθμητικά  - γι' αυτόν - στην κάλπη.Είναι  σίγουρο ότι πάλεψε, επί χρόνια, για να τον αλλάξει και άντεξε μέχρι εκεί που η άρνησή του να κάνει ρουσφέτια και να ακολουθήσει την πεπατημένη της πολιτικής, του το επέτρεψε.Δεν ήταν πολιτικός της ίντριγκας, των ομαδοποιήσεων, των "δικών μου" στρατιωτικών, ΜΜΕ και άλλων κλαδικών και κοινωνικών μαζών.Δεν πολιτεύθηκε με τις εφημερίδες και τους διορισμούς, δηλαδή δεν έκανε όλα όσα άλλοι έκαναν άλλοι πολλοί και έφτιαξαν "στρατούς" κομματικούς, κάτι που του στοίχισε την προεδρία του κόμματος στο οποίο ανδρώθηκε, ίσως και την πρωθυπουργία της χώρας.Ποια όμως ήταν η ανταπόκριση του λαού, που τώρα μιλάει για αυτόν με αγάπη  και σεβασμό;Είναι ο ίδιος, που παλιότερα ίσως του είχε ζητήσει έναν διορισμό, γυρίζοντάς του την πλάτη γιατί  δεν τον έκανε, είναι ο ίδιος που έμαθε  να "σηκώνει ψηλά" εκείνους που φιγουράριζαν στα έντυπα κάνοντας όνομα, εκείνους που μιλώντας για κόμμα και κομματικούς, διέλυαν χρόνο με το χρόνο την Ελλάδα με παροχές και σπατάλες, μακρυά από συναινέσεις, χαμηλούς τόνους και σύμπραξη προς όφελος της πατρίδας.Έτσι συμβαίνει και μέχρι τις μέρες μας.Όποιος προβάλλεται στα ΜΜΕ με χιλιάδες ευρώ και άλλα πολλά συμφέροντα "κάτω από το τραπέζι", γίνεται ο εκλεκτός, όποιος καταφέρει και τακτοποιήσει οικογένειες ρουσφετολογικά είναι ο ικανός, όποιος αγκαλιάσει, χαϊδέψει και φιλήσει τους ψηφοφόρους είναι ο "δικός μας", ασχέτως αν αυτό γίνεται  πολλές φορές τύποις.Υπάρχουν όμως και τα πολύ χειρότερα. Όποιος έχει επώνυμο "τζακιού" κυριαρχεί  και όποιος τάζει χρήμα, δουλειές,απαλλαγές και αξιώματα ανεβαίνει αμέσως, με εισιτήριο την ίδια την κοινωνία.Τελικά, τι απ' όλα θέλει ο δοκιμασμένος και διχασμένος λαός; Θέλει το άξιο και καθαρό, ή τη διαπλοκή, την οικογενειοκρατία, το λαϊκισμό,τη δημαγωγία...τύπου Ανδρέα και Αλέξη;Ο Κωστής, φεύγοντας, αφήνει πίσω του το κρίσιμο ερώτημα να πλανάται αναπάντητο.Παραγοντισμός και δήθεν; Πολιτικούς που "φυσάνε το χρήμα" άγνωστης προέλευσης ή πολιτικούς έντιμους, γνήσιους με διάθεση συνεννόησης και παραγωγής έργου προς κοινό όφελος;Μόνο εύκολη δεν είναι  η απάντηση κι αυτό γιατί ένας βασανισμένος λαός, που έμαθε να κρατά σημαίες, να φανατίζεται, να χειροκροτεί, να του αρέσουν τα εύηχα ταξίματα και μετά να μουντζώνει τους 300 της Βουλής, ψάχνει ακόμα από κάπου να πιαστεί και δυστυχώς, πιάνεται από αυτά που τον ευχαριστούν εφήμερα και όχι από τα επάξια και τα χρήσιμα.Αυτά τα θυμάται, "κατόπιν εορτής" ...ενίοτε και μετά θάνατον!

Σελίδα 1 από 13