Απόψεις

 

 

Κρίση , η πλέον δημοφιλέστερη λέξη των τελευταίων οκτώ  ετών.

Οικονομική κρίση.

Η φράση που στάθηκε ικανή να "χαστουκίσει" κάθε Έλληνα ξεχωριστά και να καταφέρει έως ένα επίπεδο να τον ξυπνήσει από τον "λήθαργο' του άσκοπου καταναλωτισμού και από την νοοτροπία "αφού ο γείτονας, γιατί όχι και εγώ;"

Και λέω εν μέρει φυσικά γιατί όταν ένας καλά υπνωτισμένος λαός ξυπνά απότομα απο την επίπλαστη ευημερία και τον νεοπλουτισμό , είναι καταδικασμένος να ζήσει και άλλες κρίσεις.

Κρίσεις οικογενειακές, κοινωνικές, ταξικές,  ψυχολογικές ....γενικά κρίσεις....

Το μεγάλο ζήτημα όμως είναι πως απο την διαχείριση αυτών των κρίσεων προκύπτουν συμπεράσματα σχετικά με την παιδεία του λαού.

Και δυστυχώς εδώ αποδείξαμε ότι η παιδεία μας έχει πάει περίπατο. Ξαφνικά, η κοινωνία έγινε ανθρωποφάγα... Οι άνθρωποι άρχισαν από ένα σημείο και μετά

να ασχολούνται με το πόσο πεινά ο δίπλα για να παρηγορήσουν για την δική τους πείνα και όχι για να του πάνε ένα πιάτο φαγητό.

Στον εργασιακό χώρο πέφτουν κορμιά , πέρα απο ηθική και αξίες, για ένα μεροκάματο που αν μας το πρότειναν πριν απο κάποια χρόνια θα γελούσαμε μέχρι δακρύων, στις οικογένειες γονείς πελαγωμένοι οι οποίοι

παλεύουν να εξηγήσουν στα παιδιά τους ότι πλέον δεν μπορούν να προσφέρουν, η ανεργία "καλπάζει" και κάπου εκεί όλοι πρέπει να αντιμετωπίσουν το

κοινωνικό στάτους

που μας αποχαιρέτησε τόσο ξαφνικά...Πρέπει να χαιρετήσουν κάθε καλοπέραση, κάθε επώνυμο ρούχο που όποιος το φορούσε ταυτόχρονα αποκτούσε αξία η προσωπικότητα του,

τις διακοπές, τα μπουζούκια... Την θέση τους πήρε ο ΕΝΦΙΑ, η εφορία, τα έξοδα , οι αυξήσεις ή με μία λέξη η ...επιβίωση.

Κάποιοι σίγουρα θα λένε ότι όλα τα παραπάνω είναι απλά το αίσθημα της επιβίωσης. Διαφωνώ. Όλοι θέλουν να επιβιώσουν, αλλά ο τρόπος που επιλέγεις να το κάνεις είναι το σπουδαιότερο όλων. Πέρα από την οικονομική κρίση το σημαντικότερο που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια είναι η κρίση εν τέλει των ηθών και των αξιών.

Οι μάσκες έπεσαν , να και ένα ακόμα καλό της κρίσης... Όλοι αποκάλυψαν βίαια το πραγματικό τους πρόσωπο.... Το ήθος , τις αξίες.... Είναι αυτό που ο λαός πολύ απλά και εύστοχα λέει στα δύσκολα φαίνονται όλοι και όλα....

Γίναμε ο λαός του καναπέ, που αρκετοί προσπαθούν να περισώσουν κάτι από την λάμψη του παρελθόντος λάμψη που χάθηκε και η εξαφάνιση της στάθηκε ικανή να προκαλέσει ακόμα και κατάθλιψη , κρίσεις πανικού....

Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι, και είναι πολλοί, οι οποίοι έχουν συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συμβαίνει και γνωρίζουν ότι η μεγάλη νίκη απέναντι σε αυτή την κρίση , με το ντόμινο των συνεπειών είναι να βγουν με το κεφάλι ψηλά, με ένα μάθημα απο το πάθημα, με την ίδια ανθρωπιά που μπήκαν σε αυτή την "κατάρα" της κρίσης ....

Και με αυτό εννοώ ότι είναι ένα ιδιαίτερα πολυσύνθετο ζήτημα, εξαιρετικό πιθανότατα για τους Ρητορικούς Αγώνες ή για μια παρέα που θέλει να (απ)ασχοληθεί με την επιχειρηματολογία της κάθε πλευράς σε έναν καφέ… ένα τραπέζι… στο αυτοκίνητο σε ένα μακρύ ταξίδι… χωρίς να καταλήξει απαραίτητα κάπου συγκεκριμένα.

Κι αυτό γιατί όλοι (μα όλοι) έχουν τα δίκια τους.


Δεν έχουν δίκιο οι κάποιοι κάτοικοι ή ο Δήμος Πατρέων που λέει ότι θα κόψει την πόλη στα δύο; Ακόμα και αν υπερβάλλουν με τα «τείχη» και τις υψηλές ταχύτητες, από τη στιγμή που και η σημερινή γραμμή σε πολλά σημεία κόβει γειτονιές στα δύο, μια κάποια ενόχληση σίγουρα θα προκύψει.


Δεν έχει δίκιο ο ΟΣΕ όταν λέει ότι δεν υπάρχουν λεφτά για άλλες λύσεις πλην της επίγειας γραμμής, με βυθίσεις και υπερυψώσεις;

Φυσικά και έχει. Λεφτά δυστυχώς δεν! Αλλιώς δε θα (ξε)πωλούνταν κομμάτι κομμάτι. Αν λοιπόν «πρέπει» το τρένο να φτάσει στο Νέο Λιμάνι (μια ακόμα μεγάλη συζήτηση) μόνο έτσι μπορεί, πάνω στην υπάρχουσα γραμμή, με μικρές και οικονομικότατες παρεμβάσεις. Είδατε εσείς στις κοιλαδογέφυρες της Περιμετρικής να υπάρχει χώρος για τρένο ή να χωράει στα τούνελ;


Δεν έχουν δίκιο εκείνοι που λένε ότι το σύγχρονο τρένο που σήμερα φτάνει μέχρι Κιάτο θα πρέπει οπωσδήποτε να φτάσει μέχρι το κέντρο της Πάτρας;

Φυσικά και έχουν. Καταρχάς έτσι η Πάτρα αποκτά ουσιαστικά αμέσως ΚΑΙ αεροδρόμιο, καθώς θα ξέρεις τι ώρα ακριβώς και χωρίς καμία δυσκολία θα είσαι από την Αγυιά στο “El. Venizelos” κυριολεκτικά με τα ροδάκια της βαλίτσας σου!

Το Αίγιο θα γίνει ένα βολικό προάστιο της Πάτρας, (όπως και η Κάτω Αχαΐα αν επεκταθεί δυτικά) και όλη η ενδιάμεση περιοχή θα θέλει ελάχιστο χρόνο και κόστος για να μετακινηθεί, αρκεί να υπάρχουν στάσεις, όπως π.χ. στα Μέγαρα και τους Αγίους Θεοδώρους.

Συνοψίζοντας. Ο καθένας δίνει βαρύτητα στο επιχείρημα και την οπτική γωνία που του αρέσει. Επίσης ο καθένας είναι όσο ρεαλιστής θέλει (ή του επιβάλλει η λογική του) και μπορεί να ζητάει ή να προτείνει ό,τι θέλει για το κοινό καλό ή άλλους σκοπούς.


Και εκ του αποτελέσματος, από το τί λέει και τί κάνει, τελικά κρίνεται.

 

 

 

Η έλευση του 2017, ενείχε τη φυσιολογική ευχή για καλύτερη χρονιά, πέρα από κάθε ταύτιση  με κόμματα, πολιτικές και μικροπολιτικές διαθέσεις.

Δεν πέρασαν, παρά μονάχα ελάχιστες μέρες για να διαφανούν, σε κάθε τομέα, προβληματικές καταστάσεις και δυσοίωνες επόμενες μέρες.

Οι κυβερνώντες, θεωρούν ότι το 2017 θα είναι  χρονιά ανάκαμψης και ανάπτυξης, με τα δεδομένα  της χώρας ν'αλλάζουν προς το θετικότερο, αλλά τι ακριβώς εννοούν, κανείς δεν ξέρει.

Τι πάει καλά όμως, με μια απλή και νηφάλια ανάγνωση των τωρινών καταστάσεων;

- Στην οικονομία, οι νέοι έμμεσοι φόροι "βροχή", στην παπατημένη  όλων των κυβερνήσεων, με τους παλιούς να παρατείνονται αφαιμάζοντας κοσμάκη, για πρωτογενή πλεονάσματα  στο βρόντο.

-Στις σχέσεις με τους δανειστές-που μας κρατούν ζωντανούς οικονομικά  - ο κίνδυνος να στερέψουν  τα δημόσια ταμεία και να ζήσουμε μέρες του '15,είναι ορατός.

-Στην υγεία, κόσμος που θα' πρεπε να ζήσει πεθαίνει, σε ένα νοσηρό και υποχρηματοδοτούμενο  σύστημα που μας ρεζιλεύει  παγκόσμια και μας κάνει να τρέμουμε ως πιθανοί ασθενείς.

-Στην παιδεία, όλα αλλάζουν , στην κοινή πρακτική των υπουργών του χώρου να αφήσουν  πίσω τους μια κάποια δήθεν μεταρρύθμιση.Ολοήμερα μισακά, πανελλήνιες με νέα χρονικά δεδομένα  και τριτοθάθμια εκπαίδευση υποβαθμισμένη με χαμηλή απόδοση στην αγορά εργασίας.

-Στην απασχόληση, οι άνεργοι σκαρφαλώνουν σε πάνω από 1 εκατομμύριο το μήνα  και γονείς με παππούδες έχουν αναλάβει το ρόλο...του εργοδότη.

-Στην επιχειρηματικότητα, εισφορές, φορολογία και καταναλωτική αδυναμία, οδηγούν σε λουκέτα και μαρασμό.

-Στις τράπεζες, το κούρεμα καταθέσων μπορεί να μην ήρθε ακόμα, αλλά η πενιχρή ρευστότητα  πνίγει επαγγελματίες και τα κόκκινα  δάνεια παρεμένουν μόνιμη θηλιά στους αγνούς και όχι υπερβολικούς δανειολήπτες.

-Στην ασφάλεια,η αστυνομία υποτιμάται και πασχίζει μόνη της, αλλά τα Εξάρχεια έχουν μόνιμους "ένοικους" τους  γνωστούς-αγνώστους "μπαχαλάκηδες".

-Στην διαφθορά, τα φάρμακα κάνουν "δρομολόγια" εκατομμυρίων, στα καύσιμα το οικονομικό παιχνίδι συνεχίζεται και οι φαταούλες, τρώνε παντού καλά, όπως πάντα.

Τελικά, στη μακρά  λίστα της καθημερινότητας, πού ακριβώς είναι η ελπίδα;         Νομίζουν ότι κοροϊδεύουν τους πολίτες...και έτσι είναι.

Οι πολίτες θα το καταλάβουν ποτέ κι αν ναι πότε και πώς θα αντιδράσουν;

 

 

Πολλά δεν περιμέναμε να δούμε στην Ελλάδα, από αυτά που τα τελευταία χρόνια έχουν καταστεί πραγματικότητα, δεινή και αμετάβλητη.

Κάποτε η κρατικός προϋπολογισμός ήταν μεγάλη είδηση, αφού μισθωτοί και συνταξιούχοι περίμεναν, όπως το Αη Βασίλη τα μικρά παιδιά α Χριστούγεννα.Κι αν ο εκάστοτε υπουργός οικονομικών δεν ανακοίνωνε ικανοποιητική αύξηση των αποδοχών της χρονιάς, γινόταν "επανάσταση"!

Έτσι κάπως, από το "0+0=14%" του Μητσοτάκη, φτάσαμε στα πολλά μείον, των Παπανδρέου, Σαμαρά και Τσίπρα και δεν μιλάει κανείς.Στο μεταξύ μας, μπορεί να μιλάμε , με μπόλικους αναθεματισμούς κατά των κυβερνώντων, αλλά ο καναπές, καναπές μονίμως!

Ό,τι μας σερβίρουν οι Ευρωπαίοι, είναι σαν να λέμε και ευχαριστώ.Είναι το σύνηθες πλέον των Ελλήνων, "πάλι καλά που θα πάρουμε και αυτά που θα πάρουμε".

Μόνο που η νοοοτροπία μας, παρότι ήρθαν τα πάνω-κάτω στη ζωή μας,δεν άλλαξε και πολύ.Έχουμε ακόμα ρίζες μάλλον από την εποχή Σημίτη, τότε που το πλαστικό χρήμα μπήκε για τα καλά στη ζωή μας,μαζί με τα εορτοδιακοποδάνεια,- εργαζόμενων και ανέργων- που τώρα πληρώνουμε διπλά και τρίδιπλα, κινδυνεύοντας να χάσουμε ακόμα και τα σπίτια μας.

Απ' όσα μας έμειναν στην τσέπη όμως, το μάρκετινγκ έχει βαλθεί να βρει χίλιους δυο τρόπους, να βάλει χέρι και να τα πάρει κι αυτά.

Έτσι, από τα πανάκριβα κινητά-αφού μας μάθανε να μην μπορούμε ούτε χωρίς αυτά - φτάσαμε στη "μαύρη  Παρασκευή" και ποιος ξέρει αύριο σε τι άλλο.

Αναφισβήτητα ο καθένας, αυτά που έχει, λίγα ή πολλά, δικαίωμά του να τα "σκορπά" όπου κι όπως θέλει, αλλά μερικά ακούσματα από την "μαύρη  αγορά" δείχνουν μια νέα περίεργη πραγματικότητα.

Το να έχεις απλήρωτα, νοίκι,ρεύμα,ΕΝΦΙΑ,φορολογία,νερό και δημοτκά τέλη, αλλά να τρέχεις στην ουρά για μια τσάντα, ένα άρωμα ή ένα ηλεκρτονικό αξεσουάρ, ειλικρινά δεν ξέρω σε τι κοινωνία οδηγεί.

Πολλοί λένε..."αυτά που έχω δεν τα δίνω σε αυτούς που μου έκαναν μαύρη τη ζωή" κι άλλοι πάλι ότι..."όποτε έχω  θα πληρώσω".

Με τούτα και με τ'άλλα και με την όποια κατάληξη έχει όλο αυτό το ρεύμα  της μοντερνιάς και αμερικανιάς (!), πολύ φοβάμαι  πως εν μέσω  παρατεταμένης κρίσης, διαμορφώνεται μια άλλη κοινωνία, που δεν έχει αλλά νομίζει ότι ακόμα έχει!

Ε ναι λοιπόν. Δεν ζούμε στη Ρώμη, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαστε Έλληνες κακομοίρηδες - αλλά όλα αυτά τα εργαλεία δεν διαμορφώνουν πάντα συνετούς καταναλωτές συμβαδίζοντες με την μνημονιακή πραγματικότητα.

Καλώς επιμένουμε σαν πολίτες να ζητάμε συνετή φορολογική και οικονομική πολιτική  από αυτούς που είναι κάθε φορά πάνω, αλλά εμείς αλήθεια τι ακριβώς νομίζουμε  ότι κάνουμε...συνετά;

Ενίοτε (κι όχι πάντα) οι μόδες είναι επικίνδυνες, ιδιαιτέρως σε επικίνδυνες εποχές!

 

 

Τώρα λοιπόν που έρχονται τα Χριστούγεννα η ζωή μας μάλλον θα αποκτήσει λίγη λάμψη και λίγη χρυσόσκονη...

Εκεί ανάμεσα σε κουτιά με δώρα, σε καταστήματα με ευφάνταστες βιτρίνες, σε δρόμους γεμάτους από πρόσωπα,

μέσα σε σπίτια που θα μοσχοβολούν από φαγητά και γλυκά κάπου εκεί λοιπόν ανάμεσα σε όλα αυτά θα κρύψουμε περίτεχνα , ίσως σε κουτί

με κόκκινη βελούδινη κορδέλα, τον άλλον μας εαυτό...

Εκείνο τον εαυτό που καθημερινά κουβαλάμε ... Εκείνο τον εαυτό που ίσως, λόγω των συνθηκών, οι οποίες αποτελούν και καλή δικαιολογία , είναι μίζερος και δεν έχει χρυσόσκονη και λάμψη...

Θα πιστέψουμε πως είμαστε κάτι άλλο. Λιγότερο μίζερο και περισσότερο ευτυχισμένο.

Και όλα αυτά  τα γράφω γιατί για όσους έχουν υγεία, σπίτι, φαγητό και ανθρώπους να τους αγαπούν θα έπρεπε κάθε μέρα να είναι  γιορτή.

Εκεί μέσα στο σπιτικό τους και μέσα στα μάτια των ανθρώπων θα έπρεπε να βλέπουν χρυσόσκονη...

Δεν συμβαίνει όμως, οι δυσκολίες αντί να ενώνουν στις ημέρες μας , απομονώνουν ... Οι άνθρωποι γίνονται ολοένα και πιο μοναχικοί,

κλεισμένοι στο μεγάλο τους "εγώ", εκείνο το γκρίζο φρούριο του "εγώ" που κρατά απ έξω τα πάντα και πάνω από όλα την αγάπη...

Τώρα λοιπόν που έρχονται τα Χριστούγεννα θα βρούμε όλοι έναν λόγω να χαρούμε ...και αναρωτιέμαι γιατί εαυτό δεν συμβαίνει χωρίς λαμπάκια,

Άγιους Βασίληδες, ψώνια, και χριστουγεννιάτικα δέντρα;

Νομίζω ότι η απάντηση είναι τόσο απλή αλλά ταυτόχρονα τόσο περίπλοκη. Ο άνθρωπος είναι ον αχάριστο.

Και ίσως, να πουν κάποιοι ότι  λόγω αυτής της αχαριστίας κατάφερε στο πέρασμα των αιώνων να κάνει πολλά βήματα μπροστά...

πόσες φορές όμως η αχαριστία και η απληστία του προκάλεσε πολλά και σοβαρά προβλήματα ;

Πολλές θα σας πω, και νομίζω συμφωνείτε... Γι αυτό να αγαπάτε ότι έχετε ακόμα κι αν είναι τραχύ και δύσκολο... Είναι δικό σας , είστε εσείς ... άρα αξίζει αγάπη  !!!

Τώρα λοιπόν που έρχονται τα Χριστούγεννα… ναι να χαρείτε, ναι να γεμίσετε όσο γίνεται την ζωή σας με χρυσόσκονη, αλλά μην σταματήσουν όλα αυτά την επόμενη ημέρα ... Βρείτε λόγους να είστε ευτυχισμένοι...Αν δεν έχετε να ψωνίσετε ότι θέλετε μην στενοχωρηθείτε ... Κοιτάξτε τα πρόσωπα που συνθέτουν το γιορτινό σας τραπέζι και σκεφτείτε ότι αν κάποιος έλειπε δεν θα μπορούσατε με κανένα χρηματικό ποσό

να τον φέρετε κοντά σας  Ο Χριστός και η ελπίδα γεννάται για όλους ...

Και τώρα που έρχονται τα Χριστούγεννα ανοίξτε τα παράθυρα της ψυχής σας !!! Πείτε σ αγαπώ, συγνώμη, ευχαριστώ , είμαι εδώ ...

Κάντε μια αρχή για να μάθετε πάλι να μιλάτε και να εκφράζετε τα συναισθήματα σας ... πόση χρυσόσκονη κρύβει ένα σ αγαπώ και μια ζεστή αγκαλιά ;

Πολλή ..πάρα πολλή ... Και θυμηθείτε όσους υποφέρουν, προσφέρετε ότι μπορείτε στον συνάνθρωπο, μια κουβέρτα, τρόφιμα , ένα ζεστό πουλοβερ ,και εκεί στο χαμόγελο του ανθρώπου που θα πάρει το δώρο σας που το έχει ανάγκη θα δείτε όλη τη λάμψη των Χριστουγέννων!!!

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν .... με υγεία και πολλά λαμπάκια στις ψυχές σας, τόσο που θα την φωτίσουν για πολλά χρόνια !!!

 

Ο θάνατος του αχαιού πολιτικού Κωστή Στεφανόπουλου, στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία κατά την οποία η χώρα και οι πολιτικοί της ψάχνουν το βηματισμό τους για την έξοδο της Ελλάδας από την πολυετή κρίση, μόνο συμπεράσματα για το τι λαός είμαστε μας προσφέρει.Δίνει απάντηση στο πάγιο ερώτημα...τι φταίει και η πατρίδα μας, δεν κάνει βήματα μπροστά και δεν βρίσκει τον ορθό δρόμο που θα την οδηγήσει στην αλλαγή νοοτροπίας αλλά και διαδρομής προς ένα αλλιώτικο αύριο.Ο αγαπητός σε όλους τους Έλληνες Πρόεδρος της Δημοκρατίας, από τότε που άρχισε να πολιτεύεται, είχε καταλάβει πως ο λαός τον οποίο ήθελε να υπηρετήσει, δεν ήταν μία εύκολη υπόθεση, αλλά ενθουσιώδης μπροστά του και λίγος αριθμητικά  - γι' αυτόν - στην κάλπη.Είναι  σίγουρο ότι πάλεψε, επί χρόνια, για να τον αλλάξει και άντεξε μέχρι εκεί που η άρνησή του να κάνει ρουσφέτια και να ακολουθήσει την πεπατημένη της πολιτικής, του το επέτρεψε.Δεν ήταν πολιτικός της ίντριγκας, των ομαδοποιήσεων, των "δικών μου" στρατιωτικών, ΜΜΕ και άλλων κλαδικών και κοινωνικών μαζών.Δεν πολιτεύθηκε με τις εφημερίδες και τους διορισμούς, δηλαδή δεν έκανε όλα όσα άλλοι έκαναν άλλοι πολλοί και έφτιαξαν "στρατούς" κομματικούς, κάτι που του στοίχισε την προεδρία του κόμματος στο οποίο ανδρώθηκε, ίσως και την πρωθυπουργία της χώρας.Ποια όμως ήταν η ανταπόκριση του λαού, που τώρα μιλάει για αυτόν με αγάπη  και σεβασμό;Είναι ο ίδιος, που παλιότερα ίσως του είχε ζητήσει έναν διορισμό, γυρίζοντάς του την πλάτη γιατί  δεν τον έκανε, είναι ο ίδιος που έμαθε  να "σηκώνει ψηλά" εκείνους που φιγουράριζαν στα έντυπα κάνοντας όνομα, εκείνους που μιλώντας για κόμμα και κομματικούς, διέλυαν χρόνο με το χρόνο την Ελλάδα με παροχές και σπατάλες, μακρυά από συναινέσεις, χαμηλούς τόνους και σύμπραξη προς όφελος της πατρίδας.Έτσι συμβαίνει και μέχρι τις μέρες μας.Όποιος προβάλλεται στα ΜΜΕ με χιλιάδες ευρώ και άλλα πολλά συμφέροντα "κάτω από το τραπέζι", γίνεται ο εκλεκτός, όποιος καταφέρει και τακτοποιήσει οικογένειες ρουσφετολογικά είναι ο ικανός, όποιος αγκαλιάσει, χαϊδέψει και φιλήσει τους ψηφοφόρους είναι ο "δικός μας", ασχέτως αν αυτό γίνεται  πολλές φορές τύποις.Υπάρχουν όμως και τα πολύ χειρότερα. Όποιος έχει επώνυμο "τζακιού" κυριαρχεί  και όποιος τάζει χρήμα, δουλειές,απαλλαγές και αξιώματα ανεβαίνει αμέσως, με εισιτήριο την ίδια την κοινωνία.Τελικά, τι απ' όλα θέλει ο δοκιμασμένος και διχασμένος λαός; Θέλει το άξιο και καθαρό, ή τη διαπλοκή, την οικογενειοκρατία, το λαϊκισμό,τη δημαγωγία...τύπου Ανδρέα και Αλέξη;Ο Κωστής, φεύγοντας, αφήνει πίσω του το κρίσιμο ερώτημα να πλανάται αναπάντητο.Παραγοντισμός και δήθεν; Πολιτικούς που "φυσάνε το χρήμα" άγνωστης προέλευσης ή πολιτικούς έντιμους, γνήσιους με διάθεση συνεννόησης και παραγωγής έργου προς κοινό όφελος;Μόνο εύκολη δεν είναι  η απάντηση κι αυτό γιατί ένας βασανισμένος λαός, που έμαθε να κρατά σημαίες, να φανατίζεται, να χειροκροτεί, να του αρέσουν τα εύηχα ταξίματα και μετά να μουντζώνει τους 300 της Βουλής, ψάχνει ακόμα από κάπου να πιαστεί και δυστυχώς, πιάνεται από αυτά που τον ευχαριστούν εφήμερα και όχι από τα επάξια και τα χρήσιμα.Αυτά τα θυμάται, "κατόπιν εορτής" ...ενίοτε και μετά θάνατον!

Την ώρα που η Ιστορία καταγράφει ηχηρά χαστούκια στη «δυτική σκέψη» με την εκλογή Τραμπ και την επιλογή του Brexit, η κατακαμένη (στα δικά μου μάτια) Πατρούλα μας μύρισε λίγο… Ευρώπη.

Από εκείνη την καλή Ευρώπη που σταματάμε με το αυτοκίνητο στη διάβαση Ερμού και Ρήγα Φεραίου ή στο πάνω μέρος της Πλατείας Γεωργίου για να περάσουν οι πεζοί.

Μπορεί να χρειάζεται η μισή Τροχαία να κάνει κύκλους από την Τριών Ναυάρχων μέχρι τη Ζαΐμη αλλά, για όποιον κυκλοφορεί τα τελευταία 20 χρόνια στο κέντρο της Πάτρας, αυτή η εικόνα του τελευταίου μήνα… ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

Θεωρώ μικρόψυχο αν κάποιος στέκεται στο «ποιος» και το «πως» τα καταφέρνει και να μη στέκεται στο τι καταφέρνει και η σημερινή Δημοτική Αρχή (με τη συμβολή της ΕΛ.ΑΣ) έχει κάνει την πόλη να μοιάζει πολύ πιο Ευρωπαϊκή.

Ελάχιστο διπλοπαρκάρισμα, εκεί που είχαμε συνηθίσει και την τριπλή(!) σειρά στην Κανακάρη.

Πολλές ελεύθερες θέσεις, ακόμα και έξω από την Α’ ΔΟΥ, τη Μαιζώνος ακόμα και την Κορίνθου μεταξύ Όλγας και Πλατείας Γεωργίου.

Ελεύθερη (όχι πάντα, αλλά που και που) η μία σειρά της Βότση, της Πατρέως χαμηλά, ακόμα και της Φιλοποίμενος, μπας και κάποιοι μάθουν τι σημαίνουν τα σήματα «Απαγόρευση στάθμευσης» τους μονούς και τους ζυγούς μήνες.

Ίσως όλα καταρρεύσουν όταν χαλαρώσει η αστυνόμευση, δεν ξέρω.

Μέχρι τότε πάντως, εγώ οδηγώντας στο κέντρο της Πάτρας νιώθω εξαιρετικά!

 

 

 

 

 

Τα ψέματα τελείωσαν. Ήρθε επιτέλους η ώρα οι δεσμεύσεις να γίνουν πράξη και το θαλάσσιο μέτωπο να δοθεί στους πολίτες. Παλινωδίες, ψεύτικες υποσχέσεις και… κομματικά συμφέροντα, κρατούσαν τους Πατρινούς μακριά του και αυτό στην τύχη του… να έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο πάρκινγκ.

 

Το λιμάνι της Πάτρας! Το λιμάνι της Πάτρας! Το στολίδι της! Ένα από τα πιο όμορφα λιμάνια της χώρας και σήμα κατατεθέν της Αχαϊκής πρωτεύουσας. Αυτό που κάποτε έσφιζε από ζωή και αποτελούσε το διαμετακομιστικό κέντρο της Δυτικής Ελλάδος και της Δυτικής Ευρώπης.

 

Η όαση δροσιάς, ομορφιάς και οικονομικής ανάπτυξης ερήμωσε… οικιοθελώς… για χάρη λίγων, αλλά αρεστών.

 

Οι οιωνοί πλέον καλύτεροι, μετά την πρόσφατη συνάντηση του Δημάρχου Πατρέων, Κώστα Πελετίδη με τον Υπουργό Ναυτιλίας, Θεόδωρο Δρίτσα.

 

Ελπίζω, παρά τις ενστάσεις που υπάρχουν, να υπάρξει λύση -όπως και φαίνεται-  με την οριστική του χρήση από τους Πατρινούς να είναι προ των πυλών.

 

Εάν δε, εφαρμοσθούν στην πράξη οι προστάσεις του Υπουργείου, αλλά και αυτές του Δήμου, η αναγέννησή του όχι μόνο είναι σίγουρη, αλλά θα αποτελέσει πόλο έλξης, επιχειρηματικότητας, φρεσκάδας και ανάπτυξης, που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος μας..

 

Εύχομαι να υπάρξει αγαστή συνεργασία μεταξύ Υπουργείου και Δήμου, ώστε η διεκδίκηση ετών, όχι μόνο να πάρει σάρκα και οστά, αλλά και να μετεξελιχθεί ολόκληρη η έκταση σε όσα πιο πάνω αναφέραμε!

 

Να θυμόμαστε όμως όλοι… δικαιολογίες πια δεν υπάρχουν… για κανέναν… και πολύ περισσότερο για την κυβέρνηση… έχουν καταρριφθεί πανηγυρικά!

Σελίδα 1 από 13