"Η άνοδος της ασημαντότητας"

 

 

«Από εκεί και πέρα, αν εξετάσουμε τη σημερινή κατάσταση, κατάσταση αποσύνθεσης και όχι κρίσης, κατάσταση αποσάθρωσης των δυτικών κοινωνιών, διαπιστώνουμε μια αντινομία πρώτου μεγέθους: Το απαιτούμενο είναι κολοσσιαίο, πάει πολύ μακριά –και οι άνθρωποι, τέτοιοι που είναι και τέτοιοι που αναπαράγονται συνεχώς από τις δυτικές κοινωνίες μα και από τις άλλες, βρίσκονται σε κολοσσιαία απόσταση από αυτό. Τι είναι το απαιτούμενο;

Με δεδομένη την οικολογική κρίση, την ακραία ανισότητα της κατανομής των πόρων μεταξύ πλουσίων και φτωχών χωρών, την απόλυτη σχεδόν αδυναμία να συνεχίσει το σύστημα τη σημερινή του πορεία, το απαιτούμενο είναι μια νέα φαντασιακή δημιουργία που η σημασία της δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα ανάλογο στο παρελθόν, μια δημιουργία που θα έβαζε στο κέντρο της ζωής του ανθρώπου σημασίες άλλες από την αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης, που θα έθετε στόχους ζωής διαφορετικούς, για τους οποίους οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πουν πως αξίζουν τον κόπο. Αυτό θα απαιτούσε φυσικά μια αποδιοργάνωση των κοινωνικών θεσμών, των σχέσεων εργασίας, των οικονομικών, πολιτικών, πολιτιστικών σχέσεων.

Αυτός όμως ο προσανατολισμός απέχει απίστευτα από τα όσα σκέφτονται, και ίσως από τα όσα ποθούν οι άνθρωποι σήμερα. Αυτή είναι η κολοσσιαία δυσκολία που πρέπει ν’αντιμετωπίσουμε. Θα έπρεπε να θέλουμε μια κοινωνία στην οποία οι οικονομικές αξίες θα έχουν πάψει να κατέχουν κεντρική (ή μοναδική) θέση, όπου η οικονομία θα έχει ξαναμπεί στη θέση της, δηλαδή θα έχει γίνει ένα απλό μέσο του ανθρώπινου βίου και όχι ύστατος σκοπός, στην οποία επομένως θα έχουμε παραιτηθεί από την τρελή κούρσα προς μια συνεχώς αυξανόμενη κατανάλωση. Αυτό δεν είναι απλώς αναγκαίο για να αποφύγουμε την τελεσίδικη καταστροφή του γήινου περιβάλλοντος. Είναι αναγκαίο κυρίως για να βγούμε από τη ψυχική και ηθική εξαθλίωση των σύγχρονων ανθρώπων.

Θα έπρεπε λοιπόν από εδώ και πέρα οι άνθρωποι (μιλάω τώρα για τις πλούσιες χώρες) να δεχτούν ένα αξιοπρεπές αλλά λιτό βιοτικό επίπεδο και να παραιτηθούν από την ιδέα ότι ο κεντρικός σκοπός της ζωής τους είναι να αυξάνεται η κατανάλωση τους κατά 2 με 3% το χρόνο. Για να το δεχθούν αυτό, θα έπρεπε κάτι άλλο να δίνει νόημα στη ζωή τους. Ξέρουμε, ξέρω ποιο είναι αυτό το κάτι άλλο – τι ωφελεί όμως, από τη στιγμή που η μεγάλη πλειονότητα του κόσμου δεν το δέχεται και δεν κάνει αυτό που πρέπει ώστε να γίνει πραγματικότητα; Αυτό το άλλο είναι η ανάπτυξη των ανθρώπων, αντί για την ανάπτυξη των σκουπιδοπροιόντων. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε μιαν άλλη οργάνωση της εργασίας, η οποία θα έπρεπε να πάψει να είναι αγγαρεία και να γίνει πεδίο προβολής των ικανοτήτων του ανθρώπου. Άλλο πολιτικό σύστημα, μιαν αληθινή δημοκρατία που θα συνεπαγόταν τη συμμετοχή όλων στη λήψη των αποφάσεων. Μιαν άλλη οργάνωση της παιδείας, ώστε να διαπλάθονται πολίτες ικανοί να ασκούν και να άρχονται, σύμφωνα με τη θαυμάσια έκφραση του Αριστοτέλη- και ούτω καθ’ εξής.

Εννοείται ότι όλα αυτά θέτουν θεμελιώδη προβλήματα: για παράδειγμα, με ποιον τρόπο θα μπορούσε να λειτουργήσει μια αληθινή, μια άμεση δημοκρατία, όχι πια με 30.000 πολίτες, όπως στην Αθήνα της κλασσικής εποχής, μα με 40 εκατομμύρια πολίτες, όπως στη Γαλλία, ή ακόμα και με πολλά δισεκατομμύρια άτομα στην κλίμακα του πλανήτη; Προβλήματα κολοσσιαίας δυσκολίας, που όμως κατά τη γνώμη μου μπορούν να λυθούν –με την προϋπόθεση ότι η πλειονότητα των ανθρώπων και των ικανοτήτων τους θα κινητοποιηθεί για τη δημιουργία λύσεων, αντί να προβληματίζεται για το πότε θα μπορέσει να αποκτήσει τρισδιάστατη τηλεόραση.

Αυτά είναι τα καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας – και η τραγωδία της εποχής μας είναι ότι η δυική ανθρωπότητα κάθε άλλο παρά νοιάζεται για αυτά. Πόσον καιρό ακόμα η ανθρωπότητα θα κατατρύχεται από τις ματαιότητες και τις ψευδαισθήσεις που ονομάζουμε εμπορεύματα; Μια καταστροφή οποιουδήποτε είδους – οικολογική, για παράδειγμα – θα προκαλέσει άραγε μια βίαιη αφύπνιση, ή μήπως την εμφάνιση αυταρχικών ή ολοκληρωτικών καθεστώτων; Κανείς δε μπορεί να απαντήσει σε τέτοιου είδους ερωτήματα. Εκείνο που μπορούμε να πούμε, είναι ότι όλοι όσοι έχουν συνείδηση του φοβερά σοβαρού χαρακτήρα των ζητημάτων πρέπει να προσπαθήσουν να μιλήσουν, να ασκήσουν κριτική σε αυτή την ξέφρενη πορεία προς την άβυσσο, να ξυπνήσουν την συνείδηση των συμπολιτών τους.»

Τα παραπάνω δεν είναι δικές μου σκέψεις και φυσικά πρέπει να σας πω ότι είμαι σίγουρη ότι όταν διαβάσατε το συγκεκριμένο κείμενο σκεφτήκατε ότι το έγραψε κάποιος σήμερα για να αποτυπώσει τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που βιώνουμε.

Όχι, το κείμενο αυτό ανήκει στον Κορνήλιο Καστοριάδη και αποτελεί απόσπασμα απο το βιβλίο του "Η άνοδος της ασημαντότητας", το οποίο εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1955.

Ναι, τόσα χρόνια πριν και οι ίδιες κρίσεις απασχολούσαν την κοινωνία και φυσικά τα ίδια ερωτήματα, πως και γιατί φτάσαμε ως εδώ τι κάναμε λάθος

Και απο την άλλη μεριά βέβαια οι διανοούμενοι οι οποίοι προσπαθούσαν  απο την δική τους πιο ψύχραιμη και ενδεχομένως πιο "φιλοσοφημένη" πλευρά να δώσουν τις απαντήσεις.

Τα παραπάνω με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη. Τι έφταιξε όμως και οι κοινωνίες επαναλάμβαναν  τα ίδια λάθη και γι αυτό βιώνουμε σήμερα εκτός από την οικονομική κρίση , και την κοινωνική αλλά και την σπουδαιότερη όλων των κρίσεων, αυτή των αξιών .

Σε αυτό δεν έχω σαφή απάντηση. Θεωρώ όμως, ότι η μεγαλύτερη παγίδα ήταν το κυνήγι του πλούτου, του φαίνεσθε, της ανθρώπινης αξίας που μετριόταν με την «τσέπη», χωρίς κανείς να εξετάζει από που προέρχεται η «τσέπη». Και φυσικά όταν το φάντασμα της κρίσης επέστρεψε, δυναμικά,  ήρθε και η κατάθλιψη να στοιχειώσει τον λαό του ήλιου και της χαράς.  Το ψυχολογικό βάρος δεν έγινε ασήκωτο μόνο λόγω των οικονομικών συνθηκών έγινε ασήκωτο, γιατί πολλοί συνειδητοποίησαν την «φούσκα» στην οποία ζούσαν , την οικονομική πραγματικότητα που βίωναν.  Η προσγείωση ήταν απότομη.  Και αν με ρωτάτε τι καταλάβαμε απο την κρίση μέχρι σήμερα η απάντηση μου είναι σαφής…

Καταλάβαμε ότι μας ζηλεύουν οι ξένοι, οι πολιτικοί μας ήταν κλέφτες, ότι μας λείπει το χρήμα και η καλοπέραση… Κανείς δεν κατάλαβε τα πραγματικά αίτια. Κανείς δεν χρέωσε τίποτα και για τίποτα τον εαυτό του. Και γι αυτό κάποια στιγμή αυτή η οικονομική κρίση θα ξαναγεννηθεί… Γιατί πιστεύω ότι οι κρίσεις γεννιούνται όταν οι ανθρώπινες αξίες  χάνονται.

 

«…μια δημιουργία που θα έβαζε στο κέντρο της ζωής του ανθρώπου σημασίες άλλες από την αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης, που θα έθετε στόχους ζωής διαφορετικούς, για τους οποίους οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πουν πως αξίζουν τον κόπο. Αυτό θα απαιτούσε φυσικά μια αποδιοργάνωση των κοινωνικών θεσμών, των σχέσεων εργασίας, των οικονομικών, πολιτικών, πολιτιστικών σχέσεων», γράφει ο Κορνήλιος Καστοριάδης.

Τώρα λοιπόν ίσως είναι η μεγάλη ευκαιρία για ουσιαστικές αλλαγές. Τώρα ίσως είναι ευκαιρία να μάθουμε όλοι από τα λάθη μας . Αν αυτό συμβεί ίσως να καταφέρουμε να αλλάξουμε την κοινωνία στην ουσία της και όχι στην επιφάνεια.

 

 

 

 

Κρίση...

 

 

Κρίση , η πλέον δημοφιλέστερη λέξη των τελευταίων οκτώ  ετών.

Οικονομική κρίση.

Η φράση που στάθηκε ικανή να "χαστουκίσει" κάθε Έλληνα ξεχωριστά και να καταφέρει έως ένα επίπεδο να τον ξυπνήσει από τον "λήθαργο' του άσκοπου καταναλωτισμού και από την νοοτροπία "αφού ο γείτονας, γιατί όχι και εγώ;"

Και λέω εν μέρει φυσικά γιατί όταν ένας καλά υπνωτισμένος λαός ξυπνά απότομα απο την επίπλαστη ευημερία και τον νεοπλουτισμό , είναι καταδικασμένος να ζήσει και άλλες κρίσεις.

Κρίσεις οικογενειακές, κοινωνικές, ταξικές,  ψυχολογικές ....γενικά κρίσεις....

Το μεγάλο ζήτημα όμως είναι πως απο την διαχείριση αυτών των κρίσεων προκύπτουν συμπεράσματα σχετικά με την παιδεία του λαού.

Και δυστυχώς εδώ αποδείξαμε ότι η παιδεία μας έχει πάει περίπατο. Ξαφνικά, η κοινωνία έγινε ανθρωποφάγα... Οι άνθρωποι άρχισαν από ένα σημείο και μετά

να ασχολούνται με το πόσο πεινά ο δίπλα για να παρηγορήσουν για την δική τους πείνα και όχι για να του πάνε ένα πιάτο φαγητό.

Στον εργασιακό χώρο πέφτουν κορμιά , πέρα απο ηθική και αξίες, για ένα μεροκάματο που αν μας το πρότειναν πριν απο κάποια χρόνια θα γελούσαμε μέχρι δακρύων, στις οικογένειες γονείς πελαγωμένοι οι οποίοι

παλεύουν να εξηγήσουν στα παιδιά τους ότι πλέον δεν μπορούν να προσφέρουν, η ανεργία "καλπάζει" και κάπου εκεί όλοι πρέπει να αντιμετωπίσουν το

κοινωνικό στάτους

που μας αποχαιρέτησε τόσο ξαφνικά...Πρέπει να χαιρετήσουν κάθε καλοπέραση, κάθε επώνυμο ρούχο που όποιος το φορούσε ταυτόχρονα αποκτούσε αξία η προσωπικότητα του,

τις διακοπές, τα μπουζούκια... Την θέση τους πήρε ο ΕΝΦΙΑ, η εφορία, τα έξοδα , οι αυξήσεις ή με μία λέξη η ...επιβίωση.

Κάποιοι σίγουρα θα λένε ότι όλα τα παραπάνω είναι απλά το αίσθημα της επιβίωσης. Διαφωνώ. Όλοι θέλουν να επιβιώσουν, αλλά ο τρόπος που επιλέγεις να το κάνεις είναι το σπουδαιότερο όλων. Πέρα από την οικονομική κρίση το σημαντικότερο που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια είναι η κρίση εν τέλει των ηθών και των αξιών.

Οι μάσκες έπεσαν , να και ένα ακόμα καλό της κρίσης... Όλοι αποκάλυψαν βίαια το πραγματικό τους πρόσωπο.... Το ήθος , τις αξίες.... Είναι αυτό που ο λαός πολύ απλά και εύστοχα λέει στα δύσκολα φαίνονται όλοι και όλα....

Γίναμε ο λαός του καναπέ, που αρκετοί προσπαθούν να περισώσουν κάτι από την λάμψη του παρελθόντος λάμψη που χάθηκε και η εξαφάνιση της στάθηκε ικανή να προκαλέσει ακόμα και κατάθλιψη , κρίσεις πανικού....

Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι, και είναι πολλοί, οι οποίοι έχουν συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συμβαίνει και γνωρίζουν ότι η μεγάλη νίκη απέναντι σε αυτή την κρίση , με το ντόμινο των συνεπειών είναι να βγουν με το κεφάλι ψηλά, με ένα μάθημα απο το πάθημα, με την ίδια ανθρωπιά που μπήκαν σε αυτή την "κατάρα" της κρίσης ....

Τώρα που έρχονται τα Χριστούγεννα ....

 

 

Τώρα λοιπόν που έρχονται τα Χριστούγεννα η ζωή μας μάλλον θα αποκτήσει λίγη λάμψη και λίγη χρυσόσκονη...

Εκεί ανάμεσα σε κουτιά με δώρα, σε καταστήματα με ευφάνταστες βιτρίνες, σε δρόμους γεμάτους από πρόσωπα,

μέσα σε σπίτια που θα μοσχοβολούν από φαγητά και γλυκά κάπου εκεί λοιπόν ανάμεσα σε όλα αυτά θα κρύψουμε περίτεχνα , ίσως σε κουτί

με κόκκινη βελούδινη κορδέλα, τον άλλον μας εαυτό...

Εκείνο τον εαυτό που καθημερινά κουβαλάμε ... Εκείνο τον εαυτό που ίσως, λόγω των συνθηκών, οι οποίες αποτελούν και καλή δικαιολογία , είναι μίζερος και δεν έχει χρυσόσκονη και λάμψη...

Θα πιστέψουμε πως είμαστε κάτι άλλο. Λιγότερο μίζερο και περισσότερο ευτυχισμένο.

Και όλα αυτά  τα γράφω γιατί για όσους έχουν υγεία, σπίτι, φαγητό και ανθρώπους να τους αγαπούν θα έπρεπε κάθε μέρα να είναι  γιορτή.

Εκεί μέσα στο σπιτικό τους και μέσα στα μάτια των ανθρώπων θα έπρεπε να βλέπουν χρυσόσκονη...

Δεν συμβαίνει όμως, οι δυσκολίες αντί να ενώνουν στις ημέρες μας , απομονώνουν ... Οι άνθρωποι γίνονται ολοένα και πιο μοναχικοί,

κλεισμένοι στο μεγάλο τους "εγώ", εκείνο το γκρίζο φρούριο του "εγώ" που κρατά απ έξω τα πάντα και πάνω από όλα την αγάπη...

Τώρα λοιπόν που έρχονται τα Χριστούγεννα θα βρούμε όλοι έναν λόγω να χαρούμε ...και αναρωτιέμαι γιατί εαυτό δεν συμβαίνει χωρίς λαμπάκια,

Άγιους Βασίληδες, ψώνια, και χριστουγεννιάτικα δέντρα;

Νομίζω ότι η απάντηση είναι τόσο απλή αλλά ταυτόχρονα τόσο περίπλοκη. Ο άνθρωπος είναι ον αχάριστο.

Και ίσως, να πουν κάποιοι ότι  λόγω αυτής της αχαριστίας κατάφερε στο πέρασμα των αιώνων να κάνει πολλά βήματα μπροστά...

πόσες φορές όμως η αχαριστία και η απληστία του προκάλεσε πολλά και σοβαρά προβλήματα ;

Πολλές θα σας πω, και νομίζω συμφωνείτε... Γι αυτό να αγαπάτε ότι έχετε ακόμα κι αν είναι τραχύ και δύσκολο... Είναι δικό σας , είστε εσείς ... άρα αξίζει αγάπη  !!!

Τώρα λοιπόν που έρχονται τα Χριστούγεννα… ναι να χαρείτε, ναι να γεμίσετε όσο γίνεται την ζωή σας με χρυσόσκονη, αλλά μην σταματήσουν όλα αυτά την επόμενη ημέρα ... Βρείτε λόγους να είστε ευτυχισμένοι...Αν δεν έχετε να ψωνίσετε ότι θέλετε μην στενοχωρηθείτε ... Κοιτάξτε τα πρόσωπα που συνθέτουν το γιορτινό σας τραπέζι και σκεφτείτε ότι αν κάποιος έλειπε δεν θα μπορούσατε με κανένα χρηματικό ποσό

να τον φέρετε κοντά σας  Ο Χριστός και η ελπίδα γεννάται για όλους ...

Και τώρα που έρχονται τα Χριστούγεννα ανοίξτε τα παράθυρα της ψυχής σας !!! Πείτε σ αγαπώ, συγνώμη, ευχαριστώ , είμαι εδώ ...

Κάντε μια αρχή για να μάθετε πάλι να μιλάτε και να εκφράζετε τα συναισθήματα σας ... πόση χρυσόσκονη κρύβει ένα σ αγαπώ και μια ζεστή αγκαλιά ;

Πολλή ..πάρα πολλή ... Και θυμηθείτε όσους υποφέρουν, προσφέρετε ότι μπορείτε στον συνάνθρωπο, μια κουβέρτα, τρόφιμα , ένα ζεστό πουλοβερ ,και εκεί στο χαμόγελο του ανθρώπου που θα πάρει το δώρο σας που το έχει ανάγκη θα δείτε όλη τη λάμψη των Χριστουγέννων!!!

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν .... με υγεία και πολλά λαμπάκια στις ψυχές σας, τόσο που θα την φωτίσουν για πολλά χρόνια !!!

Η ώρα των αποδείξεων…!

 

 

 

 

Έφτασε λοιπόν η μεγάλη ώρα…η ώρα που η Κυβέρνηση της Αριστεράς και ο Αλέξης Τσίπρας θα αποδείξουν στην πράξη την αλλαγή που ευαγγελίζονταν. Ήρθε η στιγμή που θα πρέπει να «ξεδιπλώσουν» το κυβερνητικό τους πρόγραμμα και να αποδείξουν στους πολίτες με πράξεις όλα όσα είπαν ή τουλάχιστον όσα μπορούν.

 

Και το λέω αυτό, γιατί πλέον οι αδιάκοπες διαπραγματεύσεις έχουν τελειώσει. Μπορεί να περνούν συνεχώς προαπαιτούμενα από τη Βουλή και οι δανειστές να ζητούν εκ νέου μέτρα, έχει επέλθει όμως μια σχετική ηρεμία σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής, που σε τίποτα δε θυμίζει το περασμένο καλοκαίρι.

 

Ο πρωθυπουργός και οι Υπουργοί του έχουν όλο το χρόνο να πείσουν τους Έλληνες πως η αναδιάρθρωση σε όλους του τομείς της καθημερινότητας, στο δημόσιο, στο εθνικό σύστημα υγείας, στην παιδεία κτλ θα υλοποιηθούν.

 

Οι γενναίες μεταρρυθμίσεις και η εξάλειψη της διαφθοράς και του παρασιτισμού θα λάβουν τέλος και θα λαδωθούν-με την καλή έννοια- τα γρανάζια του κρατικού μηχανισμού.

 

Ο αντικειμενικός έλεγχος και η αξιολόγηση θα πρέπει τώρα να πάρουν σάρκα και οστά. Οι «άριστοι» να βοηθήσουν στο κυβερνητικό έργο και οι «αρεστοί» να δουν την πόρτα της εξόδου.

 

Ήρθε η ώρα όμως, με τις δικλίδες ασφαλείας και ανάπτυξης που περιέχει το νέο μνημόνιο-τουλάχιστον όπως λένε οι κυβερνώντες- και το οποίο είναι το τελευταίο, έχοντας πιάσει πάτο στο βαρέλι, να δούμε μια αχτίδα φωτός στο τούνελ. Να ξεκινήσει η χώρα να αναπτύσσεται από τις στάχτες της και να βγει σταδιακά στις αγορές.

 

Έφτασε η ώρα, επιπροσθέτως, να προσελκυστούν διεθνής επενδυτές, αλλά και να δοθεί ώθηση στους εγχώριους για ανάπτυξη των δραστηριοτήτων τους.

 

Έφτασε η στιγμή που το ανάλγητο κράτος και η γραφειοκρατία δεν θα στέκονται εμπόδιο νέους στους επιχειρηματίες, στους οποίους θα δοθούν τα απαιτούμενα κίνητρα του επιχειρείν.

 

Είναι και μια άλλη ώρα όμως. Αυτή που κάθε σπίτι θα έχει τα απαιτούμενα αγαθά, όπως φως, νερό και τροφή, όπως με τόση δύναμη τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ διατείνονταν πως θα τους δώσουν προεκλογικά. Ελπίζω πως οι διακοπές ρεύματος σε μικρομεσαία νοικοκυριά αποτελούν ένα πρόσκαιρο λάθος, με το φαινόμενο να εξαλείφεται άμεσα…

 

Ιδεατά όλα τα παραπάνω; Μη ρεαλιστικά; Ζω σε ένα «ροζ συννεφάκι» και υπερεκτιμώ τις δυνατότητες της Κυβέρνησης;

 

Θα την αφήσουν ανεξάρτητη οι «μεγάλες δυνάμεις» και αν ναι γιατι δεν το έκαναν και με τους προηγούμενους;

 

Ο χρόνος θα δείξει….

Σκύβω το κεφάλι και δακρύζω και η ψυχη μου κλαίει.

Δεν κλαίει για την ενδεχόμενη χρεοκοπία.

Κλαίει για τους Έλληνες. Και δεν κλαίει σήμερα. Κλαίει από τότε που είδε τους Έλληνες να απλώνουν τα χέρια για να πάρουν λίγα λαχανικά που τα μοίραζαν οι αγρότες στις πλατείες δωρεάν

Κλαίει από τότε που είδε εκείνον τον Έλληνα να στραγγίζει ένα μπουκάλι λάδι από τα σκουπίδια…

Κλαίει για εκείνον τον Έλληνα που αυτοκτόνησε στο Σύνταγμα, για εκείνον τον Έλληνα που τρέχει στην εκκλησία για ένα κομμάτι ψωμί, για τον Έλληνα ανασφάλιστο καρκινοπαθή, για εκείνη την Ελληνίδα μάνα που δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά της, για τους επιστήμονες που φεύγουν για να επανδρώσουν νοσοκομεία και εταιρείες του εξωτερικού. Κλαίω για την περηφάνια του Έλληνα που κατατροπώθηκε από σφαγείς  λαών. Κλαίω για τον Έλληνα στο Δίστομο και τα Καλάβρυτα. Κλαίω για τον Έλληνα που όταν βγήκε στους δρόμους κάποιοι έτρεξαν να δώσουν κομματική ταυτότητα στην διαμαρτυρία του, στον αγώνα του, στον Γολγοθά του.

Η πείνα, ο φόβος και η ανασφάλεια κύριοι του Ελληνικού Κοινοβουλίου δεν έχει χρώμα και ακόμα φαίνεται ότι δεν το έχετε καταλάβει.

Ο Έλληνας είναι στην εντατική και πάνω από το σκελετωμένο του πτώμα τσακώνεστε τι δεν πήγε καλά στη θεραπεία του. Δεν δίνεται αγώνα για τον ασθενή ,για να σωθεί, και ο ασθενής κύριοι ψυχοραγά…. Πεθαίνει …. Και εσείς κοράκια πάνω από την σάρκα του για το ποιος φταίει… Σώστε τον όποιος κι αν φταίει. Δειξτε ομοψυχία, μονιάστε εσείς, δώστε το παράδειγμα για να μην  διχαστεί ο λαός.

Καταντήσατε τον Έλληνα φοβικό. Φοβάται να τολμήσει, φοβάται μην χάσει την δουλειά του και δέχεται να δουλεύει σχεδόν τσάμπα. Φοβάται τα μάτια του παιδιού του, φοβάται το ενδεχόμενο μήπως το παιδί του θελήσει να σπουδάσει γιατί δεν έχει λεφτά. Φοβάται το αύριο , φοβάται το σήμερα…. Φόβος και σκυμμένα κεφάλια.

Δεν ονειρευτήκαμε έτσι την Ελλάδα. Δεν ονειρευτήκαμε έτσι την Ευρώπη.

Κι όταν τα ακούτε όλα αυτά απαντάτε: «Μαζί τα φάγαμε».

Ναι …μαζί τα φάγαμε…. Φάγαμε αυτά που μας δίνατε, δεν κλέψαμε…. Και δεν φάγαμε τα ίδια, γιατί σήμερα θα είχαμε και εμείς δεκάδες ακίνητα και χιλιάδες ευρώ καταθέσεις. Εμείς «φάγαμε» το όνειρο. Να έχουμε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας που τώρα μας το παίρνει η τράπεζα, όχι γιατί φταίμε, γιατί χάσαμε τις δουλειές μας και δεν μπορούμε να πληρώσουμε το δάνειο που νόμιμα μας δώσατε. Πληρώσανε οι γονείς μας το «όνειρο» για μια καλύτερη ζωή για τα παιδιά τους. Και στο τέλος ξεπουλήσατε τα όνειρα μας.

Ακούω να λέτε ότι φταίει ο λαός που ψήφιζε. Οι μεν το λένε για τους δε. «Φταίτε που ψηφίσατε τους δεξιούς»

«Φταίτε που ψηφίσατε τους σοσιαλιστές, τους αριστερούς»

Εσείς φταίτε κύριοι που τα τελευταία χρόνια απογοητεύσατε τον λαό σας, που προδώσατε την εμπιστοσύνη που σας έδειξε. Εσείς φταίτε κύριοι του κοινοβουλίου που η Χρυσή Αυγή είναι το τρίτο κόμμα στην χώρα μας. Εσείς αναγκάσατε τον δημοκρατικό λαό αυτής της χώρας να απελπιστεί και να οργιστεί και να βάλει μέσα στην βουλή αυτούς που πίστευε ότι θα σας χτυπούσαν γιατί οι ίδιοι δεν μπορούσαν. Εσείς στρέψατε τον ελληνικό λαό στα άκρα. Και εσείς τώρα γεμίζεται τον Έλληνα τύψεις και ανασφάλεια και φόβο. Κάνατε τον λαό σας πειραματόζωο κύριοι και τα πειράματα σας απέτυχαν. Και το πειραματόζωο το παραδώσατε στους δανειστές, σε ξένα χέρια και τον βίασαν τον λαό σας, ηθικά, οικονομικά. Τον βίαζαν κύριοι και εσείς περνάτε μάτι ελπίζοντας ότι το θύμα θ αντέξει και κάποια στιγμή οι βιαστές του θα χορτάσουν από τα οργιά στο κορμί του και θα το αφήσουν. Κουρελιασμένο, κατακρεουργημένο και χωρίς αισθήσεις, πεταμένο σε μια γωνία. Και μετά οι βιαστές μας έγιναν οι γιατροί μας, που τους χρυσοπληρώνουμε. Γιατί κοιτούσατε από την κλειδαρότρυπα κύριοι; Γιατί δεν μας γλιτώσατε από τον βιασμό; Γιατί δεν σας συγκίνησαν τα τρομαγμένα μας μάτια; Γιατί δεν σιχαθήκατε τους βιαστές μας;  Γιατί δεν μας μιλήσατε ποτέ ειλικρινά; Γιατί κύριοι καταντήσατε τον λαό σας τροτέζα στα χέρια των ξένων βιαστών; Γιατί δεν βγήκατε μπροστά να εμπνεύσετε τον λαό σας και να σταθεί στο πλάι σας;  Γιατί κύριοι; Αλλά ξέχασα κύριοι εσείς πληρώνεστε κάθε μήνα, τα δικά σας παιδιά θα σπουδάσουν στα καλύτερα κολέγια του εξωτερικού γιατί εσείς τόσα χρόνια δεν καταφέρατε να φτιάξετε την παιδεία στην χώρα σας. Αλλά ξέχασα εσείς  αν αρρωστήσετε στην χειρότερη περίπτωση θα διαλέξετε κάποιο εγχώριο ιδιωτικό νοσοκομείο και στην καλύτερη κάποιο του εξωτερικού, γιατί εσείς δεν καταφέρατε ακόμα να κάνετε το ΕΣΥ να σταθεί τα πόδια του. Αλλά ξέχασα εσείς έχετε χιλιάδες ευρώ….. Γιατί για έναν χρόνο δεν αρνείστε τον  μισθό σας από το ελληνικό κοινοβούλιο και δεν τον χαρίζετε στον λαό κύριοι;  Ξέχασα …εσείς έχετε έξοδα… Τι θυσιάσατε εσείς κύριοι που ζητάτε περισσότερες θυσίες από τον λαό σας; Δεν είστε ηγέτες, εντολοδόχοι είστε.

Ο ασθενής πεθαίνει …. Και μάλλον υπάρχουν κρυφές ατζέντες χρόνια τώρα. Έχετε ευθύνη κύριοι αλλά ακόμα και τώρα ο πολιτικός σας λόγος είναι φτωχός. Που είναι το ήθος του πολιτικού άνδρα; Τρέξτε να σώσετε τον ασθενή σας και ότι προλάβετε από την αξιοπρέπεια σας.

Το δάκρυ μου το χαρίζω σ εσάς, είναι δάκρυ οίκτου για την εικόνα του ελληνικού κοινοβουλίου το βράδυ του Σαββάτου 27 Ιουνίου.