Ο λαός του....ενθουσιασμού και των ετεροχρονισμένων παραδοχών!

 

Ο θάνατος του αχαιού πολιτικού Κωστή Στεφανόπουλου, στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία κατά την οποία η χώρα και οι πολιτικοί της ψάχνουν το βηματισμό τους για την έξοδο της Ελλάδας από την πολυετή κρίση, μόνο συμπεράσματα για το τι λαός είμαστε μας προσφέρει.Δίνει απάντηση στο πάγιο ερώτημα...τι φταίει και η πατρίδα μας, δεν κάνει βήματα μπροστά και δεν βρίσκει τον ορθό δρόμο που θα την οδηγήσει στην αλλαγή νοοτροπίας αλλά και διαδρομής προς ένα αλλιώτικο αύριο.Ο αγαπητός σε όλους τους Έλληνες Πρόεδρος της Δημοκρατίας, από τότε που άρχισε να πολιτεύεται, είχε καταλάβει πως ο λαός τον οποίο ήθελε να υπηρετήσει, δεν ήταν μία εύκολη υπόθεση, αλλά ενθουσιώδης μπροστά του και λίγος αριθμητικά  - γι' αυτόν - στην κάλπη.Είναι  σίγουρο ότι πάλεψε, επί χρόνια, για να τον αλλάξει και άντεξε μέχρι εκεί που η άρνησή του να κάνει ρουσφέτια και να ακολουθήσει την πεπατημένη της πολιτικής, του το επέτρεψε.Δεν ήταν πολιτικός της ίντριγκας, των ομαδοποιήσεων, των "δικών μου" στρατιωτικών, ΜΜΕ και άλλων κλαδικών και κοινωνικών μαζών.Δεν πολιτεύθηκε με τις εφημερίδες και τους διορισμούς, δηλαδή δεν έκανε όλα όσα άλλοι έκαναν άλλοι πολλοί και έφτιαξαν "στρατούς" κομματικούς, κάτι που του στοίχισε την προεδρία του κόμματος στο οποίο ανδρώθηκε, ίσως και την πρωθυπουργία της χώρας.Ποια όμως ήταν η ανταπόκριση του λαού, που τώρα μιλάει για αυτόν με αγάπη  και σεβασμό;Είναι ο ίδιος, που παλιότερα ίσως του είχε ζητήσει έναν διορισμό, γυρίζοντάς του την πλάτη γιατί  δεν τον έκανε, είναι ο ίδιος που έμαθε  να "σηκώνει ψηλά" εκείνους που φιγουράριζαν στα έντυπα κάνοντας όνομα, εκείνους που μιλώντας για κόμμα και κομματικούς, διέλυαν χρόνο με το χρόνο την Ελλάδα με παροχές και σπατάλες, μακρυά από συναινέσεις, χαμηλούς τόνους και σύμπραξη προς όφελος της πατρίδας.Έτσι συμβαίνει και μέχρι τις μέρες μας.Όποιος προβάλλεται στα ΜΜΕ με χιλιάδες ευρώ και άλλα πολλά συμφέροντα "κάτω από το τραπέζι", γίνεται ο εκλεκτός, όποιος καταφέρει και τακτοποιήσει οικογένειες ρουσφετολογικά είναι ο ικανός, όποιος αγκαλιάσει, χαϊδέψει και φιλήσει τους ψηφοφόρους είναι ο "δικός μας", ασχέτως αν αυτό γίνεται  πολλές φορές τύποις.Υπάρχουν όμως και τα πολύ χειρότερα. Όποιος έχει επώνυμο "τζακιού" κυριαρχεί  και όποιος τάζει χρήμα, δουλειές,απαλλαγές και αξιώματα ανεβαίνει αμέσως, με εισιτήριο την ίδια την κοινωνία.Τελικά, τι απ' όλα θέλει ο δοκιμασμένος και διχασμένος λαός; Θέλει το άξιο και καθαρό, ή τη διαπλοκή, την οικογενειοκρατία, το λαϊκισμό,τη δημαγωγία...τύπου Ανδρέα και Αλέξη;Ο Κωστής, φεύγοντας, αφήνει πίσω του το κρίσιμο ερώτημα να πλανάται αναπάντητο.Παραγοντισμός και δήθεν; Πολιτικούς που "φυσάνε το χρήμα" άγνωστης προέλευσης ή πολιτικούς έντιμους, γνήσιους με διάθεση συνεννόησης και παραγωγής έργου προς κοινό όφελος;Μόνο εύκολη δεν είναι  η απάντηση κι αυτό γιατί ένας βασανισμένος λαός, που έμαθε να κρατά σημαίες, να φανατίζεται, να χειροκροτεί, να του αρέσουν τα εύηχα ταξίματα και μετά να μουντζώνει τους 300 της Βουλής, ψάχνει ακόμα από κάπου να πιαστεί και δυστυχώς, πιάνεται από αυτά που τον ευχαριστούν εφήμερα και όχι από τα επάξια και τα χρήσιμα.Αυτά τα θυμάται, "κατόπιν εορτής" ...ενίοτε και μετά θάνατον!