Τώρα που έρχονται τα Χριστούγεννα ....

 

 

Τώρα λοιπόν που έρχονται τα Χριστούγεννα η ζωή μας μάλλον θα αποκτήσει λίγη λάμψη και λίγη χρυσόσκονη...

Εκεί ανάμεσα σε κουτιά με δώρα, σε καταστήματα με ευφάνταστες βιτρίνες, σε δρόμους γεμάτους από πρόσωπα,

μέσα σε σπίτια που θα μοσχοβολούν από φαγητά και γλυκά κάπου εκεί λοιπόν ανάμεσα σε όλα αυτά θα κρύψουμε περίτεχνα , ίσως σε κουτί

με κόκκινη βελούδινη κορδέλα, τον άλλον μας εαυτό...

Εκείνο τον εαυτό που καθημερινά κουβαλάμε ... Εκείνο τον εαυτό που ίσως, λόγω των συνθηκών, οι οποίες αποτελούν και καλή δικαιολογία , είναι μίζερος και δεν έχει χρυσόσκονη και λάμψη...

Θα πιστέψουμε πως είμαστε κάτι άλλο. Λιγότερο μίζερο και περισσότερο ευτυχισμένο.

Και όλα αυτά  τα γράφω γιατί για όσους έχουν υγεία, σπίτι, φαγητό και ανθρώπους να τους αγαπούν θα έπρεπε κάθε μέρα να είναι  γιορτή.

Εκεί μέσα στο σπιτικό τους και μέσα στα μάτια των ανθρώπων θα έπρεπε να βλέπουν χρυσόσκονη...

Δεν συμβαίνει όμως, οι δυσκολίες αντί να ενώνουν στις ημέρες μας , απομονώνουν ... Οι άνθρωποι γίνονται ολοένα και πιο μοναχικοί,

κλεισμένοι στο μεγάλο τους "εγώ", εκείνο το γκρίζο φρούριο του "εγώ" που κρατά απ έξω τα πάντα και πάνω από όλα την αγάπη...

Τώρα λοιπόν που έρχονται τα Χριστούγεννα θα βρούμε όλοι έναν λόγω να χαρούμε ...και αναρωτιέμαι γιατί εαυτό δεν συμβαίνει χωρίς λαμπάκια,

Άγιους Βασίληδες, ψώνια, και χριστουγεννιάτικα δέντρα;

Νομίζω ότι η απάντηση είναι τόσο απλή αλλά ταυτόχρονα τόσο περίπλοκη. Ο άνθρωπος είναι ον αχάριστο.

Και ίσως, να πουν κάποιοι ότι  λόγω αυτής της αχαριστίας κατάφερε στο πέρασμα των αιώνων να κάνει πολλά βήματα μπροστά...

πόσες φορές όμως η αχαριστία και η απληστία του προκάλεσε πολλά και σοβαρά προβλήματα ;

Πολλές θα σας πω, και νομίζω συμφωνείτε... Γι αυτό να αγαπάτε ότι έχετε ακόμα κι αν είναι τραχύ και δύσκολο... Είναι δικό σας , είστε εσείς ... άρα αξίζει αγάπη  !!!

Τώρα λοιπόν που έρχονται τα Χριστούγεννα… ναι να χαρείτε, ναι να γεμίσετε όσο γίνεται την ζωή σας με χρυσόσκονη, αλλά μην σταματήσουν όλα αυτά την επόμενη ημέρα ... Βρείτε λόγους να είστε ευτυχισμένοι...Αν δεν έχετε να ψωνίσετε ότι θέλετε μην στενοχωρηθείτε ... Κοιτάξτε τα πρόσωπα που συνθέτουν το γιορτινό σας τραπέζι και σκεφτείτε ότι αν κάποιος έλειπε δεν θα μπορούσατε με κανένα χρηματικό ποσό

να τον φέρετε κοντά σας  Ο Χριστός και η ελπίδα γεννάται για όλους ...

Και τώρα που έρχονται τα Χριστούγεννα ανοίξτε τα παράθυρα της ψυχής σας !!! Πείτε σ αγαπώ, συγνώμη, ευχαριστώ , είμαι εδώ ...

Κάντε μια αρχή για να μάθετε πάλι να μιλάτε και να εκφράζετε τα συναισθήματα σας ... πόση χρυσόσκονη κρύβει ένα σ αγαπώ και μια ζεστή αγκαλιά ;

Πολλή ..πάρα πολλή ... Και θυμηθείτε όσους υποφέρουν, προσφέρετε ότι μπορείτε στον συνάνθρωπο, μια κουβέρτα, τρόφιμα , ένα ζεστό πουλοβερ ,και εκεί στο χαμόγελο του ανθρώπου που θα πάρει το δώρο σας που το έχει ανάγκη θα δείτε όλη τη λάμψη των Χριστουγέννων!!!

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν .... με υγεία και πολλά λαμπάκια στις ψυχές σας, τόσο που θα την φωτίσουν για πολλά χρόνια !!!

Η ώρα των αποδείξεων…!

 

 

 

 

Έφτασε λοιπόν η μεγάλη ώρα…η ώρα που η Κυβέρνηση της Αριστεράς και ο Αλέξης Τσίπρας θα αποδείξουν στην πράξη την αλλαγή που ευαγγελίζονταν. Ήρθε η στιγμή που θα πρέπει να «ξεδιπλώσουν» το κυβερνητικό τους πρόγραμμα και να αποδείξουν στους πολίτες με πράξεις όλα όσα είπαν ή τουλάχιστον όσα μπορούν.

 

Και το λέω αυτό, γιατί πλέον οι αδιάκοπες διαπραγματεύσεις έχουν τελειώσει. Μπορεί να περνούν συνεχώς προαπαιτούμενα από τη Βουλή και οι δανειστές να ζητούν εκ νέου μέτρα, έχει επέλθει όμως μια σχετική ηρεμία σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής, που σε τίποτα δε θυμίζει το περασμένο καλοκαίρι.

 

Ο πρωθυπουργός και οι Υπουργοί του έχουν όλο το χρόνο να πείσουν τους Έλληνες πως η αναδιάρθρωση σε όλους του τομείς της καθημερινότητας, στο δημόσιο, στο εθνικό σύστημα υγείας, στην παιδεία κτλ θα υλοποιηθούν.

 

Οι γενναίες μεταρρυθμίσεις και η εξάλειψη της διαφθοράς και του παρασιτισμού θα λάβουν τέλος και θα λαδωθούν-με την καλή έννοια- τα γρανάζια του κρατικού μηχανισμού.

 

Ο αντικειμενικός έλεγχος και η αξιολόγηση θα πρέπει τώρα να πάρουν σάρκα και οστά. Οι «άριστοι» να βοηθήσουν στο κυβερνητικό έργο και οι «αρεστοί» να δουν την πόρτα της εξόδου.

 

Ήρθε η ώρα όμως, με τις δικλίδες ασφαλείας και ανάπτυξης που περιέχει το νέο μνημόνιο-τουλάχιστον όπως λένε οι κυβερνώντες- και το οποίο είναι το τελευταίο, έχοντας πιάσει πάτο στο βαρέλι, να δούμε μια αχτίδα φωτός στο τούνελ. Να ξεκινήσει η χώρα να αναπτύσσεται από τις στάχτες της και να βγει σταδιακά στις αγορές.

 

Έφτασε η ώρα, επιπροσθέτως, να προσελκυστούν διεθνής επενδυτές, αλλά και να δοθεί ώθηση στους εγχώριους για ανάπτυξη των δραστηριοτήτων τους.

 

Έφτασε η στιγμή που το ανάλγητο κράτος και η γραφειοκρατία δεν θα στέκονται εμπόδιο νέους στους επιχειρηματίες, στους οποίους θα δοθούν τα απαιτούμενα κίνητρα του επιχειρείν.

 

Είναι και μια άλλη ώρα όμως. Αυτή που κάθε σπίτι θα έχει τα απαιτούμενα αγαθά, όπως φως, νερό και τροφή, όπως με τόση δύναμη τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ διατείνονταν πως θα τους δώσουν προεκλογικά. Ελπίζω πως οι διακοπές ρεύματος σε μικρομεσαία νοικοκυριά αποτελούν ένα πρόσκαιρο λάθος, με το φαινόμενο να εξαλείφεται άμεσα…

 

Ιδεατά όλα τα παραπάνω; Μη ρεαλιστικά; Ζω σε ένα «ροζ συννεφάκι» και υπερεκτιμώ τις δυνατότητες της Κυβέρνησης;

 

Θα την αφήσουν ανεξάρτητη οι «μεγάλες δυνάμεις» και αν ναι γιατι δεν το έκαναν και με τους προηγούμενους;

 

Ο χρόνος θα δείξει….

Σκύβω το κεφάλι και δακρύζω και η ψυχη μου κλαίει.

Δεν κλαίει για την ενδεχόμενη χρεοκοπία.

Κλαίει για τους Έλληνες. Και δεν κλαίει σήμερα. Κλαίει από τότε που είδε τους Έλληνες να απλώνουν τα χέρια για να πάρουν λίγα λαχανικά που τα μοίραζαν οι αγρότες στις πλατείες δωρεάν

Κλαίει από τότε που είδε εκείνον τον Έλληνα να στραγγίζει ένα μπουκάλι λάδι από τα σκουπίδια…

Κλαίει για εκείνον τον Έλληνα που αυτοκτόνησε στο Σύνταγμα, για εκείνον τον Έλληνα που τρέχει στην εκκλησία για ένα κομμάτι ψωμί, για τον Έλληνα ανασφάλιστο καρκινοπαθή, για εκείνη την Ελληνίδα μάνα που δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά της, για τους επιστήμονες που φεύγουν για να επανδρώσουν νοσοκομεία και εταιρείες του εξωτερικού. Κλαίω για την περηφάνια του Έλληνα που κατατροπώθηκε από σφαγείς  λαών. Κλαίω για τον Έλληνα στο Δίστομο και τα Καλάβρυτα. Κλαίω για τον Έλληνα που όταν βγήκε στους δρόμους κάποιοι έτρεξαν να δώσουν κομματική ταυτότητα στην διαμαρτυρία του, στον αγώνα του, στον Γολγοθά του.

Η πείνα, ο φόβος και η ανασφάλεια κύριοι του Ελληνικού Κοινοβουλίου δεν έχει χρώμα και ακόμα φαίνεται ότι δεν το έχετε καταλάβει.

Ο Έλληνας είναι στην εντατική και πάνω από το σκελετωμένο του πτώμα τσακώνεστε τι δεν πήγε καλά στη θεραπεία του. Δεν δίνεται αγώνα για τον ασθενή ,για να σωθεί, και ο ασθενής κύριοι ψυχοραγά…. Πεθαίνει …. Και εσείς κοράκια πάνω από την σάρκα του για το ποιος φταίει… Σώστε τον όποιος κι αν φταίει. Δειξτε ομοψυχία, μονιάστε εσείς, δώστε το παράδειγμα για να μην  διχαστεί ο λαός.

Καταντήσατε τον Έλληνα φοβικό. Φοβάται να τολμήσει, φοβάται μην χάσει την δουλειά του και δέχεται να δουλεύει σχεδόν τσάμπα. Φοβάται τα μάτια του παιδιού του, φοβάται το ενδεχόμενο μήπως το παιδί του θελήσει να σπουδάσει γιατί δεν έχει λεφτά. Φοβάται το αύριο , φοβάται το σήμερα…. Φόβος και σκυμμένα κεφάλια.

Δεν ονειρευτήκαμε έτσι την Ελλάδα. Δεν ονειρευτήκαμε έτσι την Ευρώπη.

Κι όταν τα ακούτε όλα αυτά απαντάτε: «Μαζί τα φάγαμε».

Ναι …μαζί τα φάγαμε…. Φάγαμε αυτά που μας δίνατε, δεν κλέψαμε…. Και δεν φάγαμε τα ίδια, γιατί σήμερα θα είχαμε και εμείς δεκάδες ακίνητα και χιλιάδες ευρώ καταθέσεις. Εμείς «φάγαμε» το όνειρο. Να έχουμε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας που τώρα μας το παίρνει η τράπεζα, όχι γιατί φταίμε, γιατί χάσαμε τις δουλειές μας και δεν μπορούμε να πληρώσουμε το δάνειο που νόμιμα μας δώσατε. Πληρώσανε οι γονείς μας το «όνειρο» για μια καλύτερη ζωή για τα παιδιά τους. Και στο τέλος ξεπουλήσατε τα όνειρα μας.

Ακούω να λέτε ότι φταίει ο λαός που ψήφιζε. Οι μεν το λένε για τους δε. «Φταίτε που ψηφίσατε τους δεξιούς»

«Φταίτε που ψηφίσατε τους σοσιαλιστές, τους αριστερούς»

Εσείς φταίτε κύριοι που τα τελευταία χρόνια απογοητεύσατε τον λαό σας, που προδώσατε την εμπιστοσύνη που σας έδειξε. Εσείς φταίτε κύριοι του κοινοβουλίου που η Χρυσή Αυγή είναι το τρίτο κόμμα στην χώρα μας. Εσείς αναγκάσατε τον δημοκρατικό λαό αυτής της χώρας να απελπιστεί και να οργιστεί και να βάλει μέσα στην βουλή αυτούς που πίστευε ότι θα σας χτυπούσαν γιατί οι ίδιοι δεν μπορούσαν. Εσείς στρέψατε τον ελληνικό λαό στα άκρα. Και εσείς τώρα γεμίζεται τον Έλληνα τύψεις και ανασφάλεια και φόβο. Κάνατε τον λαό σας πειραματόζωο κύριοι και τα πειράματα σας απέτυχαν. Και το πειραματόζωο το παραδώσατε στους δανειστές, σε ξένα χέρια και τον βίασαν τον λαό σας, ηθικά, οικονομικά. Τον βίαζαν κύριοι και εσείς περνάτε μάτι ελπίζοντας ότι το θύμα θ αντέξει και κάποια στιγμή οι βιαστές του θα χορτάσουν από τα οργιά στο κορμί του και θα το αφήσουν. Κουρελιασμένο, κατακρεουργημένο και χωρίς αισθήσεις, πεταμένο σε μια γωνία. Και μετά οι βιαστές μας έγιναν οι γιατροί μας, που τους χρυσοπληρώνουμε. Γιατί κοιτούσατε από την κλειδαρότρυπα κύριοι; Γιατί δεν μας γλιτώσατε από τον βιασμό; Γιατί δεν σας συγκίνησαν τα τρομαγμένα μας μάτια; Γιατί δεν σιχαθήκατε τους βιαστές μας;  Γιατί δεν μας μιλήσατε ποτέ ειλικρινά; Γιατί κύριοι καταντήσατε τον λαό σας τροτέζα στα χέρια των ξένων βιαστών; Γιατί δεν βγήκατε μπροστά να εμπνεύσετε τον λαό σας και να σταθεί στο πλάι σας;  Γιατί κύριοι; Αλλά ξέχασα κύριοι εσείς πληρώνεστε κάθε μήνα, τα δικά σας παιδιά θα σπουδάσουν στα καλύτερα κολέγια του εξωτερικού γιατί εσείς τόσα χρόνια δεν καταφέρατε να φτιάξετε την παιδεία στην χώρα σας. Αλλά ξέχασα εσείς  αν αρρωστήσετε στην χειρότερη περίπτωση θα διαλέξετε κάποιο εγχώριο ιδιωτικό νοσοκομείο και στην καλύτερη κάποιο του εξωτερικού, γιατί εσείς δεν καταφέρατε ακόμα να κάνετε το ΕΣΥ να σταθεί τα πόδια του. Αλλά ξέχασα εσείς έχετε χιλιάδες ευρώ….. Γιατί για έναν χρόνο δεν αρνείστε τον  μισθό σας από το ελληνικό κοινοβούλιο και δεν τον χαρίζετε στον λαό κύριοι;  Ξέχασα …εσείς έχετε έξοδα… Τι θυσιάσατε εσείς κύριοι που ζητάτε περισσότερες θυσίες από τον λαό σας; Δεν είστε ηγέτες, εντολοδόχοι είστε.

Ο ασθενής πεθαίνει …. Και μάλλον υπάρχουν κρυφές ατζέντες χρόνια τώρα. Έχετε ευθύνη κύριοι αλλά ακόμα και τώρα ο πολιτικός σας λόγος είναι φτωχός. Που είναι το ήθος του πολιτικού άνδρα; Τρέξτε να σώσετε τον ασθενή σας και ότι προλάβετε από την αξιοπρέπεια σας.

Το δάκρυ μου το χαρίζω σ εσάς, είναι δάκρυ οίκτου για την εικόνα του ελληνικού κοινοβουλίου το βράδυ του Σαββάτου 27 Ιουνίου.