Το πώς το τρένο θα φτάσει στην Πάτρα σηκώνει συζήτηση…

Και με αυτό εννοώ ότι είναι ένα ιδιαίτερα πολυσύνθετο ζήτημα, εξαιρετικό πιθανότατα για τους Ρητορικούς Αγώνες ή για μια παρέα που θέλει να (απ)ασχοληθεί με την επιχειρηματολογία της κάθε πλευράς σε έναν καφέ… ένα τραπέζι… στο αυτοκίνητο σε ένα μακρύ ταξίδι… χωρίς να καταλήξει απαραίτητα κάπου συγκεκριμένα.

Κι αυτό γιατί όλοι (μα όλοι) έχουν τα δίκια τους.


Δεν έχουν δίκιο οι κάποιοι κάτοικοι ή ο Δήμος Πατρέων που λέει ότι θα κόψει την πόλη στα δύο; Ακόμα και αν υπερβάλλουν με τα «τείχη» και τις υψηλές ταχύτητες, από τη στιγμή που και η σημερινή γραμμή σε πολλά σημεία κόβει γειτονιές στα δύο, μια κάποια ενόχληση σίγουρα θα προκύψει.


Δεν έχει δίκιο ο ΟΣΕ όταν λέει ότι δεν υπάρχουν λεφτά για άλλες λύσεις πλην της επίγειας γραμμής, με βυθίσεις και υπερυψώσεις;

Φυσικά και έχει. Λεφτά δυστυχώς δεν! Αλλιώς δε θα (ξε)πωλούνταν κομμάτι κομμάτι. Αν λοιπόν «πρέπει» το τρένο να φτάσει στο Νέο Λιμάνι (μια ακόμα μεγάλη συζήτηση) μόνο έτσι μπορεί, πάνω στην υπάρχουσα γραμμή, με μικρές και οικονομικότατες παρεμβάσεις. Είδατε εσείς στις κοιλαδογέφυρες της Περιμετρικής να υπάρχει χώρος για τρένο ή να χωράει στα τούνελ;


Δεν έχουν δίκιο εκείνοι που λένε ότι το σύγχρονο τρένο που σήμερα φτάνει μέχρι Κιάτο θα πρέπει οπωσδήποτε να φτάσει μέχρι το κέντρο της Πάτρας;

Φυσικά και έχουν. Καταρχάς έτσι η Πάτρα αποκτά ουσιαστικά αμέσως ΚΑΙ αεροδρόμιο, καθώς θα ξέρεις τι ώρα ακριβώς και χωρίς καμία δυσκολία θα είσαι από την Αγυιά στο “El. Venizelos” κυριολεκτικά με τα ροδάκια της βαλίτσας σου!

Το Αίγιο θα γίνει ένα βολικό προάστιο της Πάτρας, (όπως και η Κάτω Αχαΐα αν επεκταθεί δυτικά) και όλη η ενδιάμεση περιοχή θα θέλει ελάχιστο χρόνο και κόστος για να μετακινηθεί, αρκεί να υπάρχουν στάσεις, όπως π.χ. στα Μέγαρα και τους Αγίους Θεοδώρους.

Συνοψίζοντας. Ο καθένας δίνει βαρύτητα στο επιχείρημα και την οπτική γωνία που του αρέσει. Επίσης ο καθένας είναι όσο ρεαλιστής θέλει (ή του επιβάλλει η λογική του) και μπορεί να ζητάει ή να προτείνει ό,τι θέλει για το κοινό καλό ή άλλους σκοπούς.


Και εκ του αποτελέσματος, από το τί λέει και τί κάνει, τελικά κρίνεται.